DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEEDIEREN. 253 



geen lid daarvan bleef, zoover bekend is, tot in het diluviuin in 't leven. 



Een zeer belangrijke zij tak , die tot de k a m e e 1 e n en lam a's 

 voert, scheidde zich van den ouden selenodonten-tak in het eoceen 

 af, waarschijnlijk door middel van het geslacht Parameryx. In het mi- 

 oceen vinden wij in het Poebrotherium en eenige verwante vormen on- 

 miskenbare aanwijzingen , dat het kameeltype zich reeds gedeeltelijk 

 van de overige herkauwende dieren afgescheiden had , ofschoon de laat- 

 sten nog een volledige reeks van snijtanden hebben en de middenvoets- 

 beenderen gescheiden zijn. In den pliocenen tijd was de familie der 

 kameelen, nevens die der paarden , de talrijkste onder de groote 

 zoogdieren. De tak wordt voortgezet door het geslacht Procamelus , en 

 misschien door nog anderen ; in dit tijdvak der aardgeschiedenis begon- 

 nen de snijtanden voor het eerst te verminderen, en de middenvoets- 

 beenderen in een te smelten. In het diluvium komt , in Noord- en Zuid- 

 Amerika , het geslacht Auchenia voor , vertegenwoordigd door verschei- 

 dene soorten, waarvan de lama's en vicuna's thans nog in leven zijn. 

 Van den eocenen tot den tegenwoordigen tijd is Noord-Amerika dus 

 de woonplaats van vele soorten van kameelachtige dieren geweest, en 

 er kan geen twijfel zijn of deze dieren zijn uit dat werelddeel afkom- 

 stig , en zijn naar de Oude Wereld verhuisd. In de Oude Wereld heeft 

 men tot heden slechts in de Siwalik-heuvels in Oost-Indie , tertiaire 

 kameelbeenderen gevonden. Het geslacht Macr auchenia , dat door som- 

 mige geleerden als den voorvader van den kameel beschouwd wordt, 

 behoort , daar het een drieteenig dier is , tot de onevenvingerigen. 



Keeren wij nu tot het boven-eoceen terng, dan vinden wij een ande- 

 ren tak , uitgaande van Oromeryx die , gelijk wij boven zagen , zich 

 klaarblijkelijk van het oude bunodonten-type afgescheiden had. Door 

 het geheele midden- en boven-mioceen heen wordt deze tak voortge- 

 zet door het geslacht Leptomeryx en zijn verwanten, die zoo veel op 

 de pliocene herten gelijken, dat zij redelijkerwijze voor de waarschijn- 

 lijke voorvaderen dezer dieren gehouden mogen worden. Misschien kun- 

 nen eenigen dezer vormen ook in verband gebracht worden met de 

 traguliden of dwergmuskusdieren , doch tegenwoordig verzet zich 

 de waarschijnlijkheid nog daartegen. 



Verscheidene soorten van herten, tot het geslacht Cosovyx be- 

 hoorende , zijn uit het onder-plioceen van het westen bekend : /.ij heb- 

 ben allen een zeer klein gewei , dat uit een enkel paar vertakte oog- 

 spruiten bestaat. Deze herten hebben een van achteren niet gesloten 



