256 DE PALAE0NT0L0GISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIELIEN. 



hoeft, namelijk degen tand, samengesteld uit %t-fog, degen, en 63ovg, tand. 



De ledematen zijn tweeteenig met rudimenten van twee neventeenen , 

 de 2de en 4de. De afzonderlijke beenderen hebben, volgens zittel, een 

 buitengewone gelijkheid met die der tegenwoordige muskusdieren. De 

 schedel gelijkt zeer veel op dien van de gazelle, en ook de grootte 

 van den xiphodon is ongeveer als die van dat dier. 



Bij de reductie der ledematen, die bij eenige geslachten der boven 

 vermelde halfmaantandige evenvingerigen gebeurd is , neemt kowalevsky 

 tevens waar, dat de typische verhoudingen op merkwaardige wijze 

 bestaan bleven. De vierteenige en zelfs de vijfteenige voet, als hij tot 

 een tweeteenigen daalt, schikt zich geenszins zoo volkomen naar de 

 veranderde bewegingsverhoudingen als men zou kunnen denken: de 

 twee overblijvende teenen worden, wel is waar, breeder en dikker, 

 maar door het verlies der neventeenen krijgen zij geen nieuwe ver- 

 mogens , waardoor die verdwijnende teenen volledig vergoed of ver- 

 vangen worden. Die onbuigzaamheid der organisatie is een gemeen- 

 schappelijk kenmerk van alle hier opgenoemde vormen, en in zoover 

 kowalevsky dat ook bij andere, nog onbeschrevene geslachten kou 

 nasporen , is dat zich niet schikken naar de omstandigheden werkelijk 

 algemeen. Het is zeer waarschijnlijk, zegt kowalevsky, dat geslachten 

 met zulke, niet voor de omstandigheden passende, gereduceerde lede- 

 maten tot in onze dagen bestaande gebleven zouden zijn , indien zij 

 aan zichzelven waren overgelaten geworden, en als er tevens geen 

 beter ingerichte mededingers verschenen waren. Doch zelfs in den bloei- 

 tijd van deze groep, toen het getal der individu's en geslachten het 

 grootste was , daagden er eenige vormen op , die betrekkelijk beter geor- 

 ganiseerd waren. Aanvankelijk klein, onbeteekenend , en als verloren 

 in de groote massa der geslachten die zich niet hadden weten ge- 

 schikt te maken voor de veranderde omstandigheden , maken zij telkens 

 meer en meer gebruik van de voordeelen die hun lichaams-inrichting 

 aanbiedt , zoodat zij in de onderste lagen van het midden-mioceen reeds 

 den boventoon voeren, en, hoe hooger men komt, des te meer zich 

 vermenigvuldigen, en alle andere groepen eindelijk volkomen verdringen. 



Volgens kowalevsky sterven alle zijtakken der eocene hyopotamiden , 

 dat is alle zich niet schikkende verwanten dier familie , in het boven- 

 eoceen uit, en de hoofdtak die door de zich schikkende geslachten voort- 

 gezet wordt, bereikt eindelijk onzen tegenwoordigen tijd, en heeft zijn 

 toppunt in de thans levende herkauwende dieren. De rechte 



