258 DE PALEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEF l)T EREN. 



kouion een herkauwend type, dat hij nog slechts een enkele schrede 

 behoefde te doen, om als een volmaakt herkauwend dier zich te ver- 

 toonen. Die schrede heeft hij in den tijd gedaan, die er vcrloopen 

 is tusschen de onderste tot de bovenste lagen van het onder-mioceen. 

 Na verloop van dien betrekkelijk korten tijd vinden wij in de lagen 

 van Auvergne een rijke fauna van herkauwende dieren ; de laatste schrede 

 tot een volkomeno herkauwerorganisatie was gedaan. De middenvoets- 

 beenderen, die bij den Gelocus nog lang gescheiden bleven, vergroeien 

 reeds volkomen en wel zeer vroeg , nog iu kraakbeenigen toestand ; do 

 rol van het ondereinde omringt de geheele gewrichtsvlakte van den 

 middenvoet , en zij verwekt een steviger gewrichtsverbinding met de 

 eerste vingerkootjes. De rudimentaire neventeenen II en IV zijn meestal , 

 vooral in den achterpoot , verbonden met het boveneinde van het 

 been dat uit do versmelting van het derde en vierde middenvoetsbeen 

 ontstaan is, en dienen om de bovenste vlakte van dit been nog breeder 

 te maken. Het herkauwen werd waarschijnlijk mogelijk door de ont- 

 wikkeling van een boekpens, psalterium , die niet bij de traguliden 

 gevonden wordt, en waarschijnlijk ook den Gelocus nog ontbrak. 



Beschouwen wij het geraamte van deze nieuwe vormen , die als op- 

 volgers van den Gelocus in het onder-eoceen op aarde verscheuen zijn , 

 dan worden wij overtuigd, dat de reductie van het geraamte bij hen reeds 

 zoo ver gevorderd is, dat het niet meer mogelijk was iets meer aan 

 de beenderen te reduceeren. De oeconomie van het organismus eischte 

 eeu zoo eenvoudig mogelijk beenig geraamte , en zulk een heeft zich 

 in deze groep ook werkelijk gevormd. De ledematen waren reeds tot 

 één pijpbeen versmolten; eenvoudiger kouden zij niet worden. Andere 

 beenderen , zooals de ellepijp en het kuitbeen , waren tot op zeer onbe- 

 teekenendo overblijfselen verdwenen, en bij een zoo zuinig ingerichte 

 organisatie kwam toen nog het herkauwen , 't welk aan alle vormen 

 die daarmede begiftigd waren, een onberekenbaar groot voordeel boven 

 hunne mededingers verzekerde. 



Als wij de onveranderlijkheid, de stramheid of onbuigzaamheid van 

 het beenige geraamte van allo geslachten nagaan , die zich niet door 

 roductie in de veranderde omstandighodeu wisten te schikken, zooals 

 Anoplotherium , Xiphodon , Dicltobune en Hyopotamus , moeten wij, zegt 

 kowalevsky, onze besluiten slechts uit zulke kenmerken trekken, die door 

 de fossilisatie niot uitgowischt worden — uit het beenige geraamte. Doch 

 als wij bedenkon, dat in de groep der hoefdieren de volkomene her- 



