DE PALEONTOLOGISCHE- GESCHIEDENIS VAN DE HOEFOIEREN. 259 



kauwing altijd gepaard gaat met het verlies der snijtanden van de 

 bovenkaak, met het vergroeien der middonvoetsbeenderen tot een enkel 

 been , en met vierlobbige kiezen , dan hebben wij reden om aan te 

 nemen , dat bij zulke vormen welke de boven-snijtanden niet verlie- 

 zen, welker middonvoetsbeenderen onversmolten blijven, en welker kie- 

 zen der bovenkaak hare vijflobbige gedaante behouden, ook de her- 

 kauwing niet ontstaan was. Als wij de stramheid van hun beenig ge- 

 raamte in overweging nemen , en haar vergelijken met de buigzaam- 

 heid van do groep die zich naar de veranderde toestanden voegde , dan 

 hebben wij het recht te vermoeden dat ook hnn inwendige organisa- 

 tie even stram was , en zich niet wist te schikken naar de herkauwing , 

 een verrichting die in elk geval niet zonder groote veranderingen in 

 den bouw der ingewanden kon gebeuren. 



Als wij derhalve aannemen dat alle vormen , welke in de groep be- 

 hooren die zich niet naar de veranderde toestanden wist te schikken , 

 geen herkauwing konden ontwikkelen , en als wij daarbij letten op den 

 niet voldoend geschikt ge maakten bouw der ledematen bij de geredu- 

 ceerde vormen, dan kunnen wij, meent kowalevsky, niet langer aan 

 de oorzaken van hun uitsterven twijfelen. De oeconomie van een ge- 

 reduceerd geraamte , vergeleken met een niet gereduceerd , is bij de 

 hoefdieren zoo groot , dat de zegepraal der tweeteenigen over de vier- 

 teenige vormen volstrekt niet betwijfeld kan worden. Doch als dit zoo 

 is, als de superioriteit der tweeteenige vormen over de vierteenigen 

 zoo klaarblijkelijk is, dan hangt de geheele vraag van het bestaan blij- 

 ven of het uitsterven af van den strijd tusschen de tweeteenige vor- 

 men van beide groepen onderling, en in dezen strijd zal zekerlijk de 

 zegepraal door een der beter ingerichte organismen behaald worden. 

 Als wij echter de gereduceerde tweeteenige vertegenwoordigers 

 van beide groepen (die welke zich wel , en die welke zich niet kondon 

 voegen naar de toestanden) vergelijken, als wij het anoplotherium, 

 den xiphodon en den diplobus aan den eenen kant vergelijken met 

 den gelocus , den cervus en de boviden aan den anderen kant, dan 

 wordt ons de betere organisatie van de laatstgenoemden duidelijk. Als 

 wij bovendien bedenken dat de vertegenwoordigers der eerste groep, 

 de anoplotheriën , anthracotheriën , hyopotamen en dichobunen , geen 

 herkauwers worden, maar omnivoren bleven, terwijl wij door den ge- 

 locus zeker weten dat herkauwiug bij de tweede groep bestond, dan 

 valt (Ie mededinging nog veel meer ten gunste van de laatstea uit. 



