260 DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIËREN, 



Vergelijken wij, zegt kowalevsky, de voorwaarden der voeding in beide 

 groepen, dan zal dit nog duidelijker worden: een omni voor dier moet 

 zijn geheele behoefte aan voedingstoffen op de weide verzamelen en 

 fijn kauwen , terwijl het herkauwende dier op de weide niet eet , maar 

 slechts voedsel verzamelt, of een voorraad van voedsel opslaat , dien het 

 eigenlijk later, gedurende het uitrusten of zelfs in den slaap begint te kau- 

 wen. Als er slechts zekere uren vanden dag of van den nacht zijn, waarin 

 de dieren , zonder zich aan groote gevaren van den kant van hun 

 vijanden bloot te stellen , op de weide kunnen gaan , dan zal in dien 

 korten tijd het herkauwende dier misschien genoeg voedsel voor zijn 

 onderhoud verzamelen en in zijn pens opbergen, terwijl voor omni- 

 vore dieren, die hun voedsel tegelijk moeten verzamelen en kauwen, 

 die tijd te kort is ; zij zullen daardoor of bij onvoldoend voedsel te 

 gronde gaan, of zich aan gevaren moeten blootstellen. 



De mogelijkheid om groote hoeveelheden voedingstoffen in de pens 

 op te stapelen en haar daar te weeken, stelt de herkauwende dieren 

 in staat met het allerslechtste voedsel tevreden te kunnen zijn. 

 Daarbij moeten wij niet vergeten dat het voedsel der herkauwers juist 

 datgene is, 't welk overal voorkomt, en welks verkrijging noch kunst , 

 noch moeite vordert. Gras, mos, takken van boomen verschaffen het 

 herkauwende dier een voortreffelijk voedsel, terwijl een omnivoor niet 

 met dergelijke kost tevreden kan zijn. Zoolang er overvloed van 

 voedsel is, gaat het goed, maar in tijden van nood zegepralen de 

 beter en zuiniger ingerichte geslachten , terwijl de anderen omkomen. 



De zijtak der met Gelocus beginnende, zich geschikt hebbende her- 

 kauwende dieren loopt, volgens kowalevsky, rechtstreeks voort tot 

 de thans levende herten. Uit dezen zijtak echter ontspruit weer een 

 bij- of neventak, die, door de miocene antilopen heen, tot de 

 hedendaagscho holhoornigen voert, namelijk tot de antilopen, 

 schapen, geiten en runderen. Over de kameelen der Oude 

 Wereld geeft de palaeontologie geen uitkomst; het schijnt alzoo dat 

 de kameel , zooals maush vermoedt , uit Noord-Amerika naar Azië en 

 Afrika is verhuisd. 



Wij hebben in onze beschouwing van de selenodonte evenvingeri- 

 gen slechts met een enkel woord over de veranderingen van hun tand- 

 stelsel gesproken. Bij deze dieren, gelijk bij de bunodonte evenvinge- 

 rigen of zwijnachtige dieren , en bij de oneven vingerigen , ontwikkelen 

 de in het eerst cemeutlooze , betrekkelijk lage , maar van lange wor- 



