DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDÏEREN. 261 



tels voorziene kiezen zich tot zeer hooge , zuilvormige , echte en val- 

 sche kiezen, welker wortels zich slechts laat vormen, en die bijna 

 den naam van permanent wassend mogen dragen. Buitendien worden 

 deze zuilvormige kiezen nog met een dikke cementlaag bekleed , een 

 beenachtig weefsel , welks groote verspreiding eerst in nieuwere tijden 

 waargenomen wordt. Kowalevsky gelooft dat het verschil in de lengte 

 der kronen van vele fossiele en thans levende geslachten veroorzaakt 

 is door de groote specialiseering van het voedsel bij de nieuwere typen. 

 Uit omnivore dieren, die het geheele eoceen en mioceen beheer- 

 schen , vormen zich al meer en meer uitsluitend plantenetende 

 dieren. De manier om het voedsel te verkleinen wordt daarbij ook 

 veranderd, en in plaats van het bijtende vertikale kauwen komt 

 er steeds meer een wrijvende horizontale beweging der kaken 

 in gebruik, waardoor de tanden elkander sterk afschu ren. Buitendien , 

 zegt kowalevsky , nemen plantenetende , graminivore, dieren tevens 

 met gras ook veel zand en aarde tot zich, waardoor de kiezen snel- 

 ler afslijten. Om dat verlies te vergoeden, wast de tandzuil voortdu- 

 rend voort , en , als beschutting tegen die snelle afslijting , krijgt de 

 tand een dik uitwendig bekleedsel van cement , dat hem beschermt. 

 Door opvulling van de diepe holle merken der kroon met de zelfde 

 stof, wordt de tand tot een wrijforgaan, welks kauwvlakte nu uit drie 

 zelfstaudigheden van een verschillende hardheid bestaat : tandbeen , 

 email en cement. De paarden, gelijk de meeste herkauwers , verhou- 

 den zich in dit opzicht eveneens , en deze dieren zijn dus de verte- 

 genwoordigers der herkauwers in de groep der oneven vingerig en. 



Indien er bij de beide groote afdeelingen der hoefdieren, de oneven- 

 vingerigen en de halfmaantandige evenvingerigen (herkauwers) geen 

 twijfel kan bestaan of zij hebben zich van omnivoren tot planteneten- 

 deu ontwikkeld — welke laatsten alleen op aarde bestaau blijven , 

 omdat zij in den strijd voor het bestaan zegepralen over zulke hoef- 

 dieren die zich niet voor plantenvoedsel geschikt konden maken — dan 

 schijnt het geoorloofd aan den iuvloed der plantenvoeding te twijfe- 

 len ten opzichte van de derde groote afdeeling der hoefdieren, de 

 knobbeltandige evenvingerigen of zwijnachtige dieren. Doch kowalevsky 

 meent dat deze dieren hun Jevens-cyclus om zoo te zeggon nog niet 

 geëindigd hebben ; zij zijn nog niet op hun toppunt gekomen , ofschoon 

 eenigen hunner vormen dit naderen. Immers, zooals wij boven reeds 

 gezien hebben , bestaat er ook bij de zwijnachtige dieren een klaar- 



