266 ONDERZOEKINGEN VAN PASTEUR EN ANDERE 



en den volgenden morgen vond men het konijn dood. Met het verdunde 

 bloed van dit konijn werd weder een ander ingeënt, met hetzelfde 

 noodlottig gevolg, — en zoo vervolgens. 



Wanneer davaine nu het met water verdunde bloed, dat zoo giftig 

 bleek te wezen, door eenige lagen papier filtreerde, dan bleek het ge- 

 filtreerde vocht volkomen onschadelijk te zijn. Men kon een droppel 

 daarvan in het bloed van een konijn brengen, en het dier ondervond 

 daar geen nadeel van. Maar verdunde hij het op het filtreerpapier 

 achtergeblevene, bijna onzichtbare residu met een weinig water, en 

 bracht hij dit onder de huid van een gezond dier, dan werd dit 

 ziek en bezweek weldra. Onderzocht hij dat residu mikroskopisch , 

 dan bleek het grootendeels te bestaan uit bacteriën , splijtzwammen. 

 De bacteriën zijn dus het eigenlijke gift, dat bij de inenting ziekte 

 en dood veroorzaakt. 



Davainb heeft die miltvuur-bacterien buiten het dierlijk lichaam 

 gecultiveerd , en hij bevond dat urine , maar nog beter een afkooksel 

 van biergist , daarvoor de meest geschikte middenstoffen waren. Brengt 

 men in zulk een vocht een droppel bloed van een aan anthrax lijdend dier, 

 dan krielt het na eenige uren van bacteriën. Met een weinigje van dat vocht 

 kan men nu weer een andere hoeveelheid urine of afkooksel met bac- 

 teriën bedeelen , en alzoo , door steeds nieuwe hoeveelheden dier vochten 

 zoo te behandelen, de bacteriën als 't ware in het oneindige verme- 

 nigvuldigen. Ent men nu een konijn , een schaap , een rund met 

 iets van dat bacterienhoudend vocht in , dan wordt alwederom het 

 dier ziek, vertoont alle verschijnselen van anthraxziekte , en sterft in 

 de meeste gevallen. Ook hier heeft overigens weer hetzelfde plaats 

 als bij de proeven met rottend bloed: het door filtreering van bac- 

 teriën bevrijd gistafkooksel is onschadelijk, maar de invoering in het 

 bloed van de op het filtrum' achtergebleven bacteriën heeft ziekte en 

 dood ten gevolge. ' 



1 Wat het rottingsgift aanbelangt , zoo heeft wel is waar de Kopenhaagsche hoog- 

 leeraar panum getracht te betoogeu , dat er een eigenaardig in water oplosbaar rottings- 

 gift bestaat, dat door eene uren lang durende koking niet vernietigd wordt, aan de 

 inwerking van alkohol weerstand biedt, en niet vluchtig is. Dit is echter in lijnrech- 

 ten strijd met de proeven van davaine, KELTZ en anderen. Feltz verdunde o. a. eene 

 hoeveelheid rottend bloed, dat giftig was gebleken te zijn, met water, en ontdeed het 

 vau zijn strembare deelen door eene hitte van 80°, gedurende tien minuten volgehouden. 

 Eene zekere hoeveelheid van dit vocht , dat ryk aan bacteriën was , spoot hij bij twee 



