FRANSCHE NAVORSCHERS OVER SMETSTOFFEN. 267 



Het kon niet anders of dit alles moest de aandacht trekken van 

 pasteur, die door zijne met zooveel gevolg bekroonde onderzoekingen 

 naar de oorzaak der gistingsprocessen , en door zijn langdurigen strijd 

 tegen de voorstanders der autogenesis of generatio spontanea * beter 

 dan iemand anders in staat en voorbereid was om zich met de kwestie 

 omtrent de mikroskopische organismen als ziekte-oorzaken bezig te 

 houden. Dit was dan ook het geval , en al spoedig wijdde hij aan dat 

 vraagstuk al zijne krachten. 



De nasporingen van pasteur hadden in de eerste plaats de anthrax- 

 bacteriën tot onderwerp. Een overgroot aantal proefnemingen, door 

 hem met de hem eigene volharding en nauwkeurigheid genomen, be- 

 vestigden ten volle de uitkomsten , waartoe davaine geraakt was. In- 

 entingen met vocht , dat bacteriën bevat , die van anthraxzieke dieren 

 afkomstig zijn, verwekt bij de ingeente dieren die ziekte onder den 

 eenen of anderen vorm, en veroorzaakt daardoor den dood. Ent men 

 uit een der laatste weer bloed bij een ander dier in , dan heeft dit 

 weer dezelfde uitwerkingen, en zoo vervolgens. Cultiveert men de anthrax- 

 bacteriën in een daartoe geschikt vocht, b. v. in het reeds vermelde 

 afkooksel van biergist of in kippen-bouillon , en ent men de door die 

 cultuur ontstane bacteriën op een konijn of cavia in, dan betoonen 

 zich die gecultiveerde bacteriën weder even vergiftig als hunne voorouders. 



Koch had ook reeds in 1876 aangetoond, dat de anthrax-bacteiïën 

 zich zeer snel vermenigvuldigen , en zeer gemakkelijk van het eene dier 

 op het andere worden overgebracht. Hij vestigde de aandacht tevens 

 op het opmerkelijke feit, dat die bacteriën, in dierlijk weivocht (serum) 

 geplaatst, maar daarbij tevens — want dit is noodig — toegankelijk 

 gehouden voor de lucht, — • zekere veranderingen ondergaan, die tot 

 uitkomst hebben , dat zich in de bacteriën korrels , grauulatiën vor- 

 men, zoodat eindelijk de staafjes op parelsnoeren gaan gelijken, en 

 dat die granulatiën zich later als kiemcellen of sporen van elkander 

 afscheiden. Die sporen nu behouden, 't zij mon ze in vocht, 't zij in 

 gedroogden toestand bewaart, hunne giftige eigenschappen jaren lang, 

 — terwijl daarentegen de bacteriën zelven ze binnen betrekkelijk zeer 



konijnen in, met dat gevolg, dat zij binnen twee en drie dageu onder verschijnselen van 

 septieémie stierveu. Maar dat zelfde vocht, door kool en watten gefiltreerd, en bij 

 vier konijnen ingespoten , bleek geheel onschadelijk te wezen. 



1 Zie o. a. het opstel over Autogenesis in het Album der Natuur voor 1865. 



