FRANSCHE NAVORSCHERS OVER SMETSTOFFEN. 271 



behoud van hunne schadelijke eigenschappen, leert de volgende waar- 

 neming. 



De Société centrale de Médecme vétérinaire benoemde in Mei 1880 

 eene commissie tot onderzoek naar de aanwezigheid van anthrax-bac- 

 terien in en boven den grond, waarin lijken van anthrax-zieke dieren 

 waren begraven. Die commissie , waarvan ook pasteur lid was , koos 

 tot haar veld van onderzoek eene hoeve niet ver van Senlis , die elk 

 jaar groote verliezen aan vee door anthrax leed. In den tuin der hoeve 

 waren twee plekken, waar de lijkeu begraven waren geworden; de 

 eene daarvan was sedert 12 jaren buiten gebruik, de andere diende 

 sedert 3 jaren tot begraving. Eenige aarde, genomen van de opper- 

 vlakte van ieder dier beide plekken, werd door pasteur met water 

 behandeld, en het vocht aan cavia's ingeënt, die allen aan anthrax 

 stierven. Den 8sten October begon men zeven gezonde schapen , die nooit 

 anthrax hadden gehad, dagelijks des namiddags gedurende eenige uren 

 te laten vertoeven op de oude, sedert twaalf jaren niet meer 

 gebruikte begraafplaats, — en den 24sten November waren daarvan 

 twee aan anthrax bezweken, terwijl de overige vijf, alsmede al de 

 schapen van de gansche overige kudde in dat tijdsverloop gezond waren 

 gebleven. Er groeide op de begraafplaats geen gras, en de smetstof 

 kon dus niet met het voedsel naar binnen zijn gekomen , zoodat bij 

 de twee overleden schapen de besmetting moet hebbeu plaats gehad 

 ten gevolge van de gewoonte dier diereu om steeds op den grond te 

 snuffelen. 



De tuin der hoeve is een moestuin , en de vraag lag dus voor de 

 hand of de menschen, die op de hoeve woonden, uooit aau authrax 

 hadden geleden? De pachter antwoordde, dat dit nooit bij iemand 

 anders geconstateerd was geworden , dan bij hem zelven. Hij had pus- 

 tula maligna in het aangezicht gehad, waarvau het litteeken nog dui- 

 delijk zichtbaar was. 



Overigens is ook van elders het gevaar van het weiden van vee op 

 begraafplaatsen van aan anthrax bezwekeu diereu sedert lang bekend. 

 Zie o. a. f. c. hekmeijer in ali cohen's Handboek der openbare gezond- 

 heidsregeling. 2e deel , bldz. 446 in de uoot. 



De anthrax heeft dit met andere besmettelijke ziekten , zooals pokken , 

 roodvonk , mazelen , gemeen , dat een dier of een mensch , dat er door aan- 

 getast is geworden , maar de ziekte heeft doorgestaan eu hersteld is , 

 zoo niet voor altijd, dan toch voor geruimen tijd voor die ziekte on- 



