284 SAILAND. 



Een lange bogtige laan met diepe wagensporen in den zwaren klei- 

 achtigen bodem en begroeide zijpaden leidt ons tnsschen schaduw- 

 rijke boomen naar den boogen dijk, die het lage land tegen de kron- 

 kelende Vecht beschermt. Het St. Janskruid {Sedum purpurascens) is 

 hier zeer menigvuldig. In Holland heeft deze plant gewoonlijk zee- 

 groene bladen en licht rooskleurige bloemen; hier is de kleur der 

 bladen donker purperrood en van de bloemen gloeijend karmozijn. Te 

 vergeefs heb ik nagegaan of de vorm ook een soortelijk onderscheid 

 toeliet. Het verschil in kleur is vrij standvastig en regtvaardigt wel 

 den naam van verscheidenheid. Hoe dit zij, de plant is prachtig, — 

 voel schooner dan de bleeke, dik-flegmatische Sedum Sieboldii uit Japan , 

 zeer geliefd in de tuintjes, waar men gedachteloos alleen een "bloe- 

 metje" vraagt. — O, als de menschen eens wisten, wat de bloemen 

 ons al zoo kunnen vertellen, zouden ze in hun tuintjes ook verstan- 

 delijk genot kunnen hebben. 



De Duivelsbeet (Succisa pratensis) met haar zonderling afgeknotteh 

 wortelstok en zacht blaauwe groote bloemen wisselt hier af met de 

 Crosette (Galium Cruciata) , wior blaadjes in vier regelmatige rijen kruis- 

 vormig om den stengel staan, en de wilde Balsamine (lmpatiens Noli 

 tangere), die liefst de verborgenste hoekjes der slooten opzoekt. Deze 

 laatste is een van de meer en meer verdwijnende oude bosch-aristo- 

 craten onzer flora. — Het Streepzaad (Crepis biennis) schikt zich beter 

 in het moderne leven. Met zijn hooge dikke stengels , scherp ge- 

 tande bladen en bleekgele groote bloemen , staat hij brutaal midden op 

 den weg en zegt dat de bodem vet en vruchtbaar is. 



Alledaagsche plantenkarakters in menigte. Vooral de Angelica met 

 hare roode voos-dikke stengels, opgeblazen bladscheeden , fijn getande 

 donkergroene theeachtigo vinblaadjes en half geopende, vuil witte 

 bloemschermen , zeer bruikbaar voor den landschapschilder , maar 

 niet mooi genoeg voor amosto's heldin. "Dove speranza mia, doveora 

 set?" behoeven wij van haar niet te zingen, want zij verlaat u hier 

 zelden. Haar naam hoeft zij echter te danken aan haar zuster, de 

 Angelica archangelica , die een glans van geneeskrachtige heiligheid 

 bezit, maar voor Nederland den neus ophaalt. 



Aan het einde van de laan ligt de hooge grazige dijk en daarachter 

 de stille rivier in een breede bogt., met het hooge geboomte van de 

 Ruthenberg aan de overzijde. Aan de binnenzijde van den dijk zijn 

 lage zandheuvels, welligt het laatste stof van het Teutoburger woud. 



