290 SALLAND. 



aured) en de Veld- alsem {Artemisia campestris) zijn meer aan de 

 hoogere diluviale gronden eigen. 



Het Slangenkruid {Echium) y dat op de Hollandsche duinen overal 

 groeit , is hier welligt een der merkwaardigste planten , omdat het in 

 dezo streken, behalve op den Agnietenberg, niet voorkomt. Evenzoo groeit 

 het als een zeldzaamheid op de dninen langs den IJssel bij Keppel. 

 Het is hier dus aan de duinen eigen en kan ons welligt iets van den 

 oorsprong dier duinen leeren , gelijk de Pulsatilla op den Paaschheuvel 

 bij ter Borgh en de Bronsbergen bij Zutphen verwantschap toont met 

 de Duitsche gebergten. 



In deze liefelijke omgeving leefde eenmaal in stillen vrede de vrome 

 monnik thomas a kempis. De natuur spreekt in zijn werken. Zacht en 

 bloemrijk is alles wat hij geschreven heeft. Hij was geen wijsgeer , geen 

 verheven dichter , geen dante , veel minder een erasmus. Hij was door 

 en door geestelijk, vroom en geloovig en volkomen te goeder trouw. 

 Daarom heeft zijn werk zooveel aantrekkelijks voor alle gezindten , 

 daarom is zijn Imitatio Christi tien duizend maal herdrukt en heeft 

 troost gegeven aan millioenen ontroerde zielen. 



Zouden we hem minachten omdat hij zich niet boven het wónder- 

 geloof van zijn tijd heeft verheven? Of zouden we liever, in zijn wer- 

 ken dwalende , zoeken naar de tallooze eenvoudige bloemen ., die daarin 

 te plukken zijn? "Het ordekleed en de tonsuur beteokenen niet veel, 

 maar de zedelijke bekeering en de beheersching der hartstogten , dat 

 is de ware godsdienst." — "Houdt u zelf eerst in vrede en dan kunt 

 gij vrede geven aan anderen." Zoo sprak de eenvoudige monnik en 

 daarom hebben ook andersdenkenden hem hoog geëerd. 



Bloemen waren hem lief. Overal noemt hij ze. Twee zijner voor- 

 naamste geschriften heeten het Rozentuintje on het Leliëndal. Er is 

 iets geheimzinnig aantrekkelijks in die allegorische namen van gods- 

 dienstige boekjes. Zijn lijfspreuk was half latijn, half nederduitsch : 

 In omnibus requiem quaesivi sed non inveni , nisi in een hoexken met een 

 boexken. En wie is er onder ons, die deze spreuk niet nu en dan tot 

 de zijne maakt? 



Toen in 1672 Zwolle in handen viel van den Keurvorst van Keulen , 

 liet deze het gebeente van thomas uit de overblijfselen van het klooster 

 opgraven om het als een reliquie te bewaren. Men vond toen op de 

 beenderen van den voet roodo en gele bloempjes — welke bloemen 

 wordt niet gemeld; misschien korstmossen of zwammen; — dat doet 



