292 SALLAND. 



sers lag; — natuurlijk lang vóór de Christelijk- Frankische heerschap- 

 schappij onder de Carolingers. 



Ook in den oudsten naam van Salland, "Salon", ligt een frankisch 

 karakter. Hij schijnt afgeleid van Sael, zaligheid, welzijn, geluk, en 

 beteekende dus, evenals Kinhem (van Cyn-ham), goed, heerlijk land.' ' 

 De taal onzer voorvaderen, zoowel Saksers als Franken, was merk- 

 waardig door den rijkdom van namen voor een en hetzelfde begrip. 

 Al wat voor hen van dagelijksch belang was, wat hen met verwon- 

 dering en ontzetting vervulde, werd met vele namen genoemd, en de 

 waarde hunner dichtstukken lag in eene gedurige afwisseling dier na- 

 men. In den Beowulf vindt men b. v. de begrippen krijgsman , zee , 

 koning, zelden tweemaal achtereen met denzelfden naam genoemd. 



De naam IJssel, oudtijds Isel, Isla, Isala, is ongetwijfeld van veel 

 ouder oorsprong. Volgens de onderstelling van simrock is die rivier 

 zijn naam verschuldigd aan Isa, een goddelijk wezen, dat de zegen- 

 rijke natuur voorstelde , gelijk de Isis der Egyptenaars , en wier naam 

 ook voorkomt in Duitsche plaatsnamen, gelijk Eisenach, Eisleben, en 

 in ons oud-Nederlandsch Isenland en Isenstein uit het Nevelingenlied. 

 De namen der rivieren zijn zeker nog ouder dan die van landen en 

 steden, en hiermede stemt ook overeen de vereering van een enkel 

 almagtig wezen als de zegenende Moeder des Hemels en der Aarde. Bij 

 de Kelten en oudste Germanen heerschte nog algemeen de vereering 

 der Groote Moeder; bij de latere Germanen verkreeg de godsdienst 

 meer en meer een menschelijk karakter en werden de goden allengs 

 tot halfgoden en helden verlaagd. 



Wij verlaten Zwolle en Salland aan het Katerveer en steken op de ouder- 

 wetsche , nimmer gehaaste pont den IJssel over. Vóór ons ligt de oostelijke 

 rand der Veluwe met de Wolbergen en het stadje Hattem. Ginds , op 

 dien boomrijken heuvel willen we zijn, want het is warm en zonnig. 



De I Jsseloever is omzoomd met een weligen plantengroei , waaronder 

 vier vormen getrouw onze groote rivieren vergezellen: de Carduus 

 nutans, een onzer schoonste distels, met lagen stengel en zware kar- 

 mozijnroode bloemen, de gele Pinksternakel (Pastinaca sativa), de ruige 

 Woegbree (Plantago media), wier bloemhoofdjes door de lange witte 

 meeldraden als ragebollen fladderen en de scherp gestekelde Kruisdistel 

 (Eryngium campestre). Deze vier vond ik ook in menigte bij den voor- 

 maligen Rijnmond te Katwijk. 



Hattem is een kleine stad. Naauwelijks zijn we er in, of we zijner 



