294 SALLAND. 



onze oude geschiedenis. Dan leeren wij de groote waarde van het oud- 

 Friesch begrijpen, dat zoo naauw aan het Angelsaksisch is verwant; 

 dan begrijpen wij ook waarom de Engelsche christen-zendelingen in de 

 zevende eeuw hier geen tolken noodig hadden. 



Op een der digtst begroeide gedeelten van den henvel is een klein 

 ravijn, waarin een bron haar oorsprong neemt. Hier, tegen den stei- 

 len wand geleund , aan den met mossen en grassen bekleoden rand 

 der bron gezeten , droomen we een oogenblik van den tijd , toen onze 

 voorvaderen in hun eenvoud nog geloofden aan een hooger leven — 

 een loven van licht en vrede — waarvan de voorstelling in de kin- 

 derliederen , de oudste levende oorkonden van ons geslacht , nog zoo 

 aandoenlijk spreekt: 



"Wo de blau blau blömkes stont , 

 "Wo de kengerkes spelen gont." 



Staat ons geslacht zooveel hooger? Ligt onze toekomst in het Nihi- 

 lisme, of zeggen we met den zoo ligtvaardig beoordeelden en ver- 

 oordeelden wijsgeer onzer eeuw, arthur schopenhauer : 



"Ik geloof dat, wanneer de dood onze oogen sluit, wij in een licht 

 staan, waarvan ons zonnelicht slechts de schaduw is!" 



De bron vloeit rijkelijk en geeft het aanzijn aan een klein meer, 

 dat zilverachtig uitkomt tusschen het donkere geboomte. Hier ligt het 

 huis Molecaten, dus genoemd naar den watermolen, die door het 

 overtollige ra eerwater wordt gedreven. 



De ondergaande zon verlicht do hoogste boomtoppen. Op het meer- 

 tje daalt de vrede van een heerlijken zomeravond. Gelukkig hij , die 

 te midden van de woeste haast des levens , nu en dan een berg vindt 

 of een meer , of een bosch , of oen zonnig bloemenveld , om een oogen- 

 blik te zijn in de eeuwige Natuur, waarvan ons leven slechts een 

 vlugtig schijnbeeld is. 





