296 KLEUREN IN HET PLA.NTEN RIJK. 



plantenleven moet hebben; ik bedoel hefc groen van bladeren, jonge 

 stengels en vele onrijpe vruchten. 



De andere — voor den plantkundige de eigenlijke — kleuren , waarbij 

 hij ook het wit rekent, komen voor aan bloemen, vele rijpe vruchten 

 en zelfs aan de bladeren van eenige planten , waarvan sommige juist 

 om die reden worden gekweekt. 



Waartoe die kleurenschat ? vraagt men zich onwillekeurig af, waar- 

 toe die schier onuitputtelijke rijkdom van tinten? 



Er is een tijd geweest , waarin men in allen ernst meende , dat 

 de verschillende kleuren geschapen zouden zijn ter wille van den 

 mensch, ja zelfs juist zoo, als met het menschelijk oog het best 

 overeenkomt. Groen, zoo zei men, is het zachtst, het minst ver- 

 moeiend voor de oogen; van daar dat de plant voor 't grootste 

 gedeelte groen is en met betrekkelijk slechts weinige anders ge- 

 kleurde deelen is voorzien. Ik geloof niet ver van de waarheid te 

 zijn, als ik beweer, dat nog vele mensch en op dat thans verouderde 

 standpunt zijn blijven staan en niet alleen de kleuren voor het men- 

 schelijk oog , maar ook de geheele planten- en dierenwereld met de zon 

 en de maan en de sterren, ja de geheele natuur ten hunnen gerieve 

 geschapen achten. 



De natuurkundige evenwel is sinds lang eene andere meening toege- 

 daan; hij ziet in de kleuren der bloem eigenschappen die voor de plant 

 zelve nuttig zijn; in de schitterend gekleurde vruchten der lijsterbes- 

 sen, kersen en pruimen ontwaart hij voordeel voor de gewassen welke 

 die vruchten voortbrachten , in de groene bladeren aanschouwt hij de 

 voorwaarde zonder welke de plantenwereld niet zou kunnen bestaan. 

 Van dit standpunt uit willen wij ons met een nadere beschouwing van 

 de kleuren in het plantenrijk bezighouden , d. w. z. we willen door ver- 

 schillende voorbeelden toelichten , dat kleuren nuttig zijn voor de plant 

 zelve en medewerken om haar staande te houden in den algemeenen 

 levensstrijd. Ten slotte wensch ik er op te wijzen, dat de zoo uiteenloopende 

 kleuren niet ten allen tijde in die afwiseling hebben bestaan, maar 

 dat de natuurkundige ook hier reden heeft te gelooven aan een lang- 

 zame ontwikkeling , aan een onophoudelijken vooruitgang , aan een ge- 

 leidelijke opklimming van het eenvoudige tot het samengestelde. 



Aangezien het groen, gelijk zooeven werd opgemerkt, bij verreweg 

 de meeste gewassen voorkomt en deze kleur een rol speelt, geheel 



