KLEUREN IN HET PLANTENRIJK. 299 



nemen , omdat voor hare vorming licht een vereischte is , leeft van 

 het voedsel dat de bladeren bereiden, even goed als de fraaie bloem- 

 kronen , die ook geen chlorophyl hebben , als ware woekerwezens teren 

 op datgene, wat haar door de groene deelen wordt aangeboden. Ja, 

 we kunnen de afhankelijkheid der niet-groene deelen nog scherper doen 

 uitkomen door er op te wijzen dat bij bonte iepen, kastanjes en hul- 

 sten de witte vlekken op de bladeren van het voedsel leven dat de 

 rest van het blad vervaardigt ! 



Ik wil van de kleur der bladeren niet afstappen alvorens de aan- 

 dacht gevestigd te hebben op de verkleuring, die ze in het algemeen 

 kort vóór het afvallen ondergaan. Deze eigenschap komt zoo veelvul- 

 dig voor, dat het niet noodig zal zijn een reeks van voorbeelden op 

 te sommen. Onderzoekt men de bladeren in den herfst nogmaals mi- 

 kroskopisch , dan blijkt dat de chlorophyl-korrels de groene kleur heb- 

 ben verloren en geel zijn geworden; daarbij komt dat bij sommige 

 planten zich in dien tijd een roode vloeistof ontwikkelt , die in de 

 bladeren van den wilden wingerd b. v. zulk een prachtig effekt maakt. 

 Hoe schoon doen zich gedurende een kalm en helder najaar de boo- 

 men aan ons voor, welk een genot verschaft ons in dien tijd het ge- 

 zicht op de verschillende kleurtonen onzer wouden ! En toch is die 

 schoonheid gering, vergeleken bij de schitterende kleurenpracht , die de 

 N. Amerikaansche wouden in den herfst ten toon spreiden. Het helder- 

 ste geel, het donkerste oranje, het zuiverste rozerood en het gloeiendst 

 purper wisselen er met elkander af en tooien er de Eiken en Esch- 

 doornen, den Fluweelboom en den wilden Wingerd. 



Omdat de verkleuring der bladeren zoo algemeen in het najaar 

 voorkomt, zou men geneigd zijn haar voor een onmiskenbaar voor- 

 teeken van den dood te houden. Tot dit besluit heeft men nochtans 

 geen recht, omdat een aantal planten een dergelijke verkleuring, als 

 zooeven beschreven werd , tijdelijk vertoonen. De meeste planten , die 

 's winters in het bezit harer bladen blijven, m. a. w. de zoogenaamde "altijd 

 groene" planten , zijn in den winter niet helder groen , maar veeleer 

 geelachtig, rood, bruin of anders getint. Men lette, om slechts enkele 

 voorbeelden te noemen, op den Klimop, vele Coniferen, den Hulst, 

 de Weegbree , het Huislook , de Aardbezie , het Kruiskrnid , een soort 

 van Geranium , enz. ; bij geen dezer is de verkleuring twijfelachtig. Het 

 eigenaardige van het feit is , dat na afloop van den winter de vreemde 

 kleur weer wegtrekt en de groene opnieuw onbedekt te voorschijn 



