302 KLEUREN IN HET PLANTENRIJK. 



gendeel leert het onderzoek van gekleurde vleezige vruchten, dat de 

 zaden altijd op een hoogst belangwekkende wijze beschut zijn tegen 

 de inwerking van het maagsap. Nemen we als voorbeeld de gewone 

 kers en stellen wij ons voor 't oogeublik voor , dat een vogel de ge- 

 heele vrucht inslikt. In de maag aar/gekomen , zal het gekleurde vrucht- 

 vleesch gemakkelijk verteerd worden , maar dan houdt de vertering op. 

 De binnenste laag der vrucht , of wat wij in 't dagelijksch leven den 

 "steen" noemen, is namelijk ongevoelig voor de vochten der maag 

 en geraakt dus eenigen tijd later ongeschonden buiten het lichaam 

 van den vogel , wellicht ver van de plaats van zijn ontstaan. De vo- 

 gel heeft, zonder het zelf te weten, een der zaadjes van den kerse- 

 boom uitgezaaid en dus meegewerkt om te verhoeden dat de pitten van 

 één boom alle bij den stam neervallen. Maar, zal men opmerken, 

 zoo gaat het in de natuur niet toe , de vogels slikken de geheele kers 

 niet in , maar pikken er stukjes af en laten de pit aan den steel han- 

 gen. Die opmerking is volkomen juist , wanneer ze geldt van de ge- 

 kweekte kers, maar ze is niet van toepassing op de verwilderde kers 

 noch op de vele wilde kerssoorten, zooals b. v. de vogelkers en de 

 sleedoorn, de vermoedelijke stamsoort der pruimen. Men moet zich 

 dus tot een goed verstand van de zaak de planten in den oorspron- 

 kelijken , niet gekweekten toestand voorstellen , omdat de kuituur die 

 eigenschappen, welke voor de plant zelve voordeelig zijn, of doet ver- 

 dwijnen of ze zoodanig wijzigt, dat ze nadeelig worden. Zoo ziet men, 

 om een enkel voorbeeld te noemen , dat de beste rassen van peren , 

 druiven, vijgen en ananassen geen pitten meer voortbrengen! In over- 

 eenstemming hiermee is dan ook , dat door kweeking de kersen , die 

 in den natuurstaat door vogels gemakkelijk ingeslikt en daardoor over 

 groote uitgestrektheden lauds verspreid worden, zooveel vruchtvleesch 

 en zulke groote steenen ontwikkelen , dat de vogel , wien het alleen 

 maar te doen is om het voedsel , de pit laat hangen , zoodat deze la- 

 ter afgevallen, vlak bij den boom zal gaan kiemen. Keeren wij thans 

 tot ons onderwerp terug en noemen wij nog eenige vruchtsoorten , 

 waar het aanlokkelijke voor vogels samen gaat met beschutting 

 der kiem. Zoodanig is de aardbezie : de vleezige bloembodem moge 

 in zijn geheel verteerbaar zijn, dit is geenszins het geval met de 

 kleine harde pitjes, die over de oppervlakte verspreid zijn en in 

 elk waarvan een kiempje veilig verborgen ligt. De framboos bestaat 

 uit een verzameling van kleine vruchtjes, die elk afzonderlijk juist 



