318 GRONDBORINGEN IN DE N00RD-DUITSCHE LAAGVLAKTE. 



bereikt. Ten jaie 4864, nog voor de boring te Sperenberg, werden 

 hier van staatswege 3 boorgaten geopend, twee tusschen Wittenberg 

 en Jüterbogk en een derde bij Kroppstadt ten noordoosten van Wit- 

 tenberg. Op de beide eerstgenoemde plaatsen stootte men onder het 

 hier zeer dikke diluvium op eene bruinkoolbedding, terwijl het derde 

 punt gekozen werd op eene plaats, alwaar het bruinkoolgebergte aan 

 de oppervlakte treedt. De slotsom dezer boringen was , dat althans het 

 middelste gedeelte van dien landrug geen vast gesteente boven 't niveau 

 der zee bevat , en dat dus de oude meening , als zou de Vlaming eene 

 opheffing eener oudere formatie zijn, op geen deugdelijke gronden rust. 



Een in de nabijheid van Salbke (tusschen Schönebecke en Maagden- 

 burg) in 't werk gestelde boring had oorspronkelijk ten doel uittevor- 

 schen of de steenzoutbeddingen van Schönebeck zich ook tot deze plaats 

 uitstrekten. Het resultaat was ontkennend, daar men na doorboring 

 van den bonten zandsteen en zechsteen in 't rooddoodliggende was 

 gekomen. Toch besloot men de boring voort te zetten , daar men wilde 

 weten of op deze plaats, tusschen het rooddoodliggende — dat in de 

 zuidelijke vestinggrachten van Maagdenburg — en de Kulm — die in de 

 bedding der Elbe en noordelijk van Maagdenburg en Neustadt , alsmede 

 zuid-oostelijker bij Plötzky en Gommern voorkomt, zich ook echte 

 steenkool-formatie bevindt. Ter diepte van 4900 voet was men nog 

 in het rooddoodliggende en moest de boring worden gestaakt. 



Steenkolen bij Maagdenburg , 't was eene zaak van zooveel gewicht 

 dat men 't niet bij deze eerste poging wilde laten blijven. Iets meer 

 noordwestelijk in een dieper geognostisch niveau — reeds dicht bij de 

 oppervlakte vond men hier den zechsteen — werd op nieuw de boor in 

 den grond gedreven. Het rooddoodliggend werd geheel doorboord en 

 daaronder vond men onmiddellijk Kulm , zoodat de gestelde vraag met 

 een absoluut neen moest worden beantwoord. 



In de nabijheid van Halle a/d S. ontgint men reeds sedert onheu- 

 gelijke tijden steenkolenmijnen. Het kolengebergte is daar ter plaatse 

 bedekt door porfier en dikke lagen rooddoodliggend. Van 4843 — 4858 

 werd alhier van regeeringswege geboord in laatstgenoemde formatie, 

 doch op eene diepte van 4709 voet was men nog zelfs niet in de on- 

 derste étage van die vorming doorgedrongen. Thans heeft men bij Dom- 

 nitz, tusschen Wettin en Löbejün, een nieuw gat aangelegd, dat nu 

 reeds 2600 voet diep, nog immer in het rooddoodliggende is geble- 

 ven. Voor ongeveer 25 jaren spoorde men bij Dürrenberg, ten zuiden 



