UEPHOTOGRAPHEERDE BLIKSEMSTRALEN. 325 



Veitoonen zich schijnbaar niet sterker verlicht dan b. v. bij maneschijn. 

 Toch heeft de maan eenige duizende malen meer tijd noodig om een 

 photographisch beeld te vormen dan een bliksemstraal. 



De reden dezer schijnbare tegenstrijdigheid is echter niet moeilijk 

 te vinden. Niet enkel de intensiteit van het licht bepaalt de sterkte 

 van den lichtindruk , ook zijn duur op het netvlies van het oog komt 

 hierbij in aanmerking ; men kan dit duidelijk zien , wanneer men door 

 twee spiegeltjes , het eene vaststaande , het andere zich bewegende , 

 stralen van dezelfde lichtbron op een scherm werpt. Het beeld van 

 het zich bewegende spiegeljte vertoont zich altijd minder sterk lichtend 

 dan dat van het vaststaande en het verschil neemt toe naarmate het 

 eerste spiegeltje sneller bewogen wordt en derhalve de duur der ver- 

 lichting van een bepaald gedeelte van het scherm korter is. 



Om een photographisch beeld van de zon te verkrijgen, gebruikt 

 Janssen een zoogenaamden revolver-toestel , waardoor gedurende een 

 klein breukdeel eener seconde, b. v. i-g-gVirir » ^ e ^ ens onbedekt is. 



Dit korte tijdsbestek is voldoende om door de zon een indruk op de 

 gevoelige plaat te doen maken, zoodat een beeld der zon met al de 

 aan hare oppervlakte voorkomende bijzonderheden ontstaat. Maar een 

 bliksemstraal behoeft voor zijne beeldvorming, gelijk uit het boven- 

 staande blijkt, eenen nog merkelijk korteren tijd; niet meer dan '/, 

 van dien, welken de zon meestal vordert, is reeds voldoende. Wij 

 moeten derhalve besluiten dat het werkelijke licht, hetwelk de bliksem 

 uitstraalt , in intensiteit dat van de zon vermoedelijk nog overtreft en 

 ons alleen zwakker toeschijnt uithoofde van de kortheid van zijn duur. 

 En uit de intensiteit van het licht mogen wij verder besluiten tot die 

 der warmte , die daarmede gepaard gaat. Bedenken wij dit , dan bestaat 

 er ook geen reden meer om zich te verwonderen, dat de platiuaspitsen 

 van door den bliksem getroffen afleiders soms sporen van smelting 

 veitoonen, dat de bliksem in den grond dringend aldaar de kiezelkorrels 

 tot buizen (zoogenaamde fulgurieten) doet samensmelten en dat een 

 betrekkelijk kleine elektrische vonk , zooals elke bliksemstraal voorzeker 

 is , langs mechanischen weg groote verwoestingen kan aanrichten , 

 waarij de snelle dampvorming uit voorhanden zijnd water wel meestal 

 de belangrijkste rol speelt. 



