380 DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 



onkruid en de wortels daarvan op te eten , — waarbij ik aanmerk dat 

 reeds larcher geloofde dat herodotus zich had bedrogen en dat de 

 Egyptenaron de zwijnen vóór het zaaien op de akkers dreven om het 

 te zuiveren van de wortels van waterplanten. Maar tegen de meening 

 van wilkinson strijdt de omstandigheid, dat de op genoemd monument 

 afgebeelde vier borstelige varkens , geleid door een man met een zweep , 

 alle vier gemuilband zijn. Ik weet niet wat de hedendaagsche Aegyp- 

 tologen over dit punt weten te zeggen, doch voorshands zou ik meenen , 

 dat de Egyptenaren hun kudden zwijnen in het land joegen om het te 

 doen omwoelen, waartoe de in den grond zittende wortels zeker voor 

 die dieren een aansporing waren, — daarna hen het zaad in de aarde 

 lieten treden, waarbij men ze muilbandde, — en eindelijk ook wel tot 

 het uittreden van de aren, ofschoon zij, gelijk wij zagen, daartoe ook 

 runderen, geiten en ezels gebruikten. 



De zielen van zeer slechte Egyptenaren werden voorondersteld na hun 

 dood in zwijnen over te gaan. Er bestaat eene voorstelling van osiris, 

 bezig met de goede en kwade daden tegen elkander te wegen, waarbij 

 eene veroordeelde ziel wordt voorgesteld in den vorm van een zwijn, 

 staande in een boot met twee hondskop-bavianen, terwijl een man met 

 een bijl het touw doorhakt, waarmede de boot met het land — het 

 land der gelukzaligen — is verbonden. 



De oude Israëlieten hadden geen minderen afschuw van het zwijn dan 

 de Egyptenaren; "de snuit van een zwijn is wandelend vuil", zeiden 

 zij , en het eten van varkensvleesch stond bij hen gelijk met het ver- 

 loochenen der Wet en met geheelen afval van het geloof. Zelfs was 

 de hebreeuwsche naam voor varken (chazir) te verfoeielijk om te worden 

 uitgesproken, waarom de Israëlieten daarvoor in de plaats eene uit- 

 drukking gebruikten , beteekenende "het ding", of "het andere ding". 



Over de zwijnen in Assyrië valt niets te zeggen ; op de Assyrische 

 monumenten komen geen zwijnen voor, en houghton heeft geen Assy- 

 rische naam voor dit dier kunnen opsporen. 



De Grieken en de Romeinen waardeerden het varken zeer, kweekten 

 het sterk aan, en aten het vleesch, op verschillende wijzen toebereid, 

 met smaak. Ten tijde van varro kweekten zij twee verscheidenheden 

 van het tamme varken: sues densae, met veel borstels en gewoonlijk 

 zwart, en sues glabrae , bijna glad en meestal wit; de eerste werden 

 geacht de sterksten te zijn. Men verkoos liefst een dier met een wel- 

 gevormd lichaam, een kleinen kop, korto pooten, en van één kleur. 



