10 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Om het bekende bezwaar tegen alle chemische pbotometrie te ontgaan , dat 

 men daarbij niet de intensiteit van het licht in zijn geheel , maar slechts die 

 van enkele stralengroepen meet , spreekt smith steeds over de meting , naar 

 zijne methode, van het "actinisme" der stralen. Ook wiedemann neemt deze 

 uitdrukking zonder commentaar over in zijn referaat (Beibldtter , IV, S. 619.) 

 En toch is het door de onderzoekingen van draper, en anderen sedert jaren 

 bekend dat de vraag, of licht van een bepaalde golflengte in een voor licht 

 in het algemeen gevoelige zelfstandigheid een chemische ontleding al of niet 

 teweeg brengen kan , geheel beheerscht wordt door die andere , of die zelf- 

 standigheid licht van die golflengte opslorpt of doorlaat. Verschillende stoffen 

 zijn dus gevoelig voor verschillende golflengten en het actinisme van eenig 

 lichtmengsel zou dus alleen kunnen gemeten worden door zijne werking op 

 eene stof, welke dit licht geheel of van alle golflengten een evenredig deel 

 opslort. LN. 



De pho top hoon. — La Nature van 30 October en de Engelsche Nature van 

 3 November 11. bevatten elk een uitvoerig opstel met afbeeldingen over dit 

 onderwerp. Beide opstellen zijn wel niet gelijkluidend , maar toch van gelijken 

 inhoud , wat niet verwonderen kan , daar zij beide voortkomen uit inlichtingen 

 en teekeningen van graham bell, die te Parijs zijne werktuigen aan de 

 Académie des Sciences heeft aangeboden en voor een groote schaar van be- 

 langstellenden in werking gebracht. De gewone lezer vindt daarin weinig meer 

 dan de bevestiging van wat reeds vroeger aangaande bell en tainter's uit- 

 vinding bekend was en door Ref. in de vorige aflevering van dit Album is 

 vermeld. Voor hem echter , die , zoo als misschien een aantal beoefenaars der 

 physica in den laatsten tijd, getracht hebben of trachten willen om, zoo al 

 niet een volledigen photophoon te vervaardigen , dan toch het grondverschijn- 

 sel daarvan : ^le snelle afwisseling van het elektrisch geleidingsvermogen van 

 het selenium door licht , bij eigen proefneming bevestigd te zien , bevatten 

 deze opstellen enkele zeker welkome vingerwijzingen en nadere bijzonderheden. 

 Deze mogen hier dus kortelijk worden weergegeven. 



Als zoodanig bekleedt eene nadere beschrijving van bell's selenium-ont- 

 vanger de eerste plaats. Deze blijkt te bestaan uit een aantal geelkoperen 

 schijfjes van omstreeks 5 centimeters middellijn , op elkaar gestapeld met dunne 

 micaplaatjes daartusschen , en dan door twee schroefbouten met moeren onder- 

 ling stevig — doch zonder geleidende verbinding anders dan die welke aanstonds 

 zal beschreven worden — vereenigd tot een cilinder van 9 centimeters hoogte. Het 

 aantal dier plaatjes word niet vermeld , doch uit de opgegeven afmeting in 



