WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 11 



verband met een matige schatting voor de dikte der geelkoperen en der 

 micaschijfjes, kan men opmaken dat het minstens een tachtigtal zullen zijn. 

 De eerste , derde, vijfde enz. der op elkaar gestapelde koperschijfjes , in 't algemeen 

 allen van oneven rangnummer, zijn onderling door een buiten den cilinder uit- 

 komenden geleider verbonden en evenzoo , door een tweeden, de overige schijf- 

 jes. De daartusschen geplaatste micaschijfjes hebben een weinig kleiner middel- 

 lijn dan de koperen , zoodat er aan den rand dezer laatsten eene ondiepe ring- 

 vormige ruimte tusschen elke twee op elkaar volgende overblijft. Al deze ruimten 

 moeten nu met selenium worden aangevuld. Dit geschiedt door den cilinder 

 tot even boven het smeltpunt van die stof te verhitten en daarna een staafje 

 daarvan over de geheele oppervlakte des eersten te wrijven. De smeltende stof 

 vult dan alle genoemde ruimten aan en moet dan nog slechts kristallijn , d. i. 

 geleidend worden gemaakt. Dit geschiedt door een nieuwe , en nu sterkere , 

 verhitting, tot dat het selenium aan de oppervlakte, in plaats van glanzend, 

 dof leigrauw is geworden, en langzame verkoeling. Een zóó bereide "ont- 

 vanger" moet volgens bell den stroom een wederstand bieden van 1200 Ohms 

 (die van omstreeks 485 000 Meter zuiver koperdraad van 1 millimeter mid- 

 dellijn) in het donker , en van slechts de helft daarvan als hij door daglicht 

 wordt bestraald. Voor het gebruik wordt hij op een draaibank nog van het 

 overtollig selenium ontdaan , zoodat de randen der koperschijven te voorschijn 

 komen. 



Men begrijpt dat bij een ontvanger van dezen vorm de parabolische reflec- 

 tor, in wiens nabijheid hij conaxiaal geplaatst wordt, onmisbaar is. Bij de 

 proeven van bell te Parijs had die reflector een middellijn van omstreeks 

 0,7 Meter. 



Het trillende spiegeltje van den seingever had dezelfde grootte als het 

 ijzeren trilplaatje van een gewonen telephoon en was van verzilverd , zeer dun 

 glas (mikroskoop-dekglas.) 



Ontvanger en seingever konden te Parijs niet op grooten afstand van 

 elkaar worden geplaatst, en in plaats van zonlicht werd electrisch licht gebe- 

 zigd. Maar de telephonen (voor elk oor een) die met den eersten verbonden 

 waren , werden op een afstand geplaatst , groot genoeg om alle overbrenging 

 van geluid door de lucht onwaarneembaar te maken. Onder deze omstandig- 

 heden was, zegt hospitalier in La Nature, de sterkte der overgebrachte 

 geluiden niet zóó groot als bij een rechtstreeksche goede telephoonverbindiiig 

 maar toch alles volkomen waarneembaar. 



De stroom voor den ontvanger was die van negen Leclanché-elenienten. 



IA. 



