12 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Over een nfeuwe soort van elektrische afstooting. — Wij meenen hier de 

 aandacht der lezers van dit bijblad, die belang stellen in de verschijnselen 

 welke crookes aan door hem zoogenaamde "stralende materie" toeschrijft, 

 te mogen vestigen op een werk van Dr. goldstein, dat onder bovenstaan- 

 den titel te Berlijn, bij julius springer, voor koróen tijd is verschenen. 

 Nature XXII , p. 535 , geeft van den inhoud een vrij uitvoerig verslag. 



LN. 



Samendrukking van ozon tot een vloeistof en zijne kleur. — De heeren 

 hautefeüille en chappuis hebben, door bij zeer lage temperatuur zuur- 

 stof te ozonizeeren door middel van zwakke elektrisch ontlading, een meng- 

 sel van zuurstof en ozon verkregen, waarin het laatste in merkelijk grootere 

 hoeveelheid voorhanden was dan bij de gewone luchttemperatuur. Zulk een 

 sterk met ozon beladen zuurstofgas werd nu in een nauw glazen buisje samen- 

 gedrukt met den toestel van cailletet. Het bleek daarbij dat reeds bij een 

 druk van 75 atmospheren het ontsnappende gas zich tot een nevel verdicht, 

 hetgeen b\j zuivere zuurstof eerst bij een druk van 300 atmospheren plaats 

 heeft. Bovendien zagen zij bij toenemende drukking het gas in het buisje 

 eerst azuurblauw en later indigoblauw worden. Het ozon behoort derhalve 

 tot de gekleurde gassen. (Compt. rendus XCI, p. 522.) hg. 



Us bij temperaturen boven 0°. — De Heer thos. carneley te Sheffield 

 leidt uit eenige door hem in het werk gestelde proeven de volgende twee 

 wetten af: 



1 °. Om een gas in een vloeistof te doen veranderen , moet de temperatuur 

 beneden een zeker punt (door andrews de kritische temperatuur genoemd) 

 zijn ; anders is geen vermeerdering van druk in staat het gas vloeibaar te 

 maken ; 



2 °. Om een vast lichaam in een vloeistof te veranderen , moet de druk 

 boven een zeker punt zijn, dat men den kritischen druk der stof kan noe- 

 men ; anders zal geen vermeerdering van warmte het lichaam doen smelten. 



Is de laatste stelling waar, dan moet het mogelijk zijn ijs te hebben bij 

 temperaturen die ver boven het gewone smeltpunt zijn. Werkelijk is het den 

 heer carneley gelukt dit proefondervindelijk te bewijzen. Hij heeft ijs ver- 

 kregen bij drukkingen beneden 4,6 millim. kwikzilver, in vaten die zoo heet 

 waren dat men ze, zonder zich te branden, niet met de hand kon aanra- 

 ken. (Nature, 9 Sept. 1880, p. 435.) hg. 



