WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



STERREKUNDE. 



Hoogte van een meteoor. — Slechts zelden biedt zich de gelegenheid aan 

 om met eenige nauwkeurigheid de hoogte van een meteoor te berekenen. Als 

 zoodanig verdient de volgende mededeeling van den heer torvald köhl te 

 Kopenhagen vermelding. 



Op den 42<Ien Augustus 1880 zag hij, ten Hu 33m 45s, een meteoor, 

 lichtend als een ster van de eerste grootte, met een noorderlicht tot achter- 

 grond, in de Jachthonden verschijnen en in den grooten Beer verdwijnen. Het 

 meteoor bewoog zich langzaam, want de duur van het verschijnsel bedroeg 

 ongeveer 10 seconden. De punten van het begin en van het einde der baan 

 konden met betrekkelijk groote nauwkeurigheid worden aangeteekend. 



Daar het nu waarschijnlijk was , dat op hetzelfde uur ook andere waarne- 

 mers den hemel hadden gadegeslagen en dit zich door zijn grooten glans onder- 

 scheidende meteoor zouden gezien hebben , zoo plaatste de heer köhl eene 

 oproeping in de dagbladen , met verzoek om mededeeling van waarnemingen. 

 Werkelijk ontving hij zulke mededeelingen , en daaronder waren er twee , die 

 blijkbaar genoegzame nauwkeurigheid bezaten om eene vergelijking met het 

 te Kopenhagen waargenomen verschijnsel toetelaten. De eene dezer waarne- 

 mingen was gedaan door den heer sophus tromholt te Eanders in Jutland, 

 de andere door den heer maurits nielzen bij Christiaansand in Noorwegen. 



Door eene geometrische constructie, waaromtrent wij naar het oorspron- 

 kelijke verwijzen, bevond hij nu dat de hoogte van het meteoor aan het 

 beginpunt der baan bedroeg 128 kilometers, aan het eindpunt der baan 60 



3 



