26 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



gas gelegenheid te geven zich uit te zetten , dan scheidt zich het opgeloste 

 zout, in vasten toestand , aan de wanden van de buis af om weer opgelost te 

 worden zoodra de spankracht van den damp genoegzaam wordt vergroot. 



LN. 



Aantrekking en afstooting van trillende vliezen. — Twee veerkrachtige 

 vliezen, elk over een metalen trommel gespannen en zeer nabij elkaar in een 

 drupvormige vloeistof gedompeld, worden in isochrone trilling gebracht. Komen 

 zij in phase overeen , dan trekken zij elkander aan ; zijn zij in phase tegen- 

 overgesteld, dan stooten zij elkander af. Bjerknes heeft dit gevonden en 

 medegedeeld aan de Académie des sciences (Comptes rendus LXXXIX, p. 144 

 en WiedemanrCs Beiblatter IV, S. 853). Voor bijzonderheden aangaande zijne 

 proefnemingen moeten wij verwijzen naar de aangegeven bronnen. ln. 



Golflengte der warmtestralen bij lage temperaturen. — Door de inter- 

 ferentie van warmtestralen uit een spectrum, dat niet zooals veelal door een 

 klipzoutprisma , maar van een draadrooster {Gitter , dikte der draden en onder- 

 linge afstand 0,125 m. m.) verkregen was, is het desains en curie gelukt 

 de golflengte op 0,007 m. m. te bepalen van stralen , die een hoekafstand van 

 3° 16' 14" van de natriumstreep hadden, en nog voor den Melloni-toestel 

 voelbare werking te verkrijgen bij een hoekafstand van 4 (> 40' 40". {Comptes 

 rendus XC , p. 1506 en Wiedemanns Beiblatter IV, p. 892. ln. 



Invloed van gekleurd licht op de ontwikkeling van dieren. — De heer 

 E. YUNG had in 1878 proeven genomen , waardoor werd aangetoond dat de ont- 

 wikkeling van zoetwaterdieren bevorderd werd door violet en blauw licht , maar 

 vertraagd door rood en wit. Hetzelfde had serranofatigati omtrent de 

 infusorien opgemerkt. Thans heeft yüng hetzelfde bij zeedieren in het zoolo- 

 gisch station te Napels kunnen waarnemen. Hij plaatste eieren van Loliq? 

 vulgaris en Sepia o/Jicinalis , van denzelfden leg afkomstig, dus even oud, 

 in glazen vaten van 2 lit. inhoud , waarin het water gestadig en geregeld 

 ververscht werd. Deze vaten waren geplaatst in grootere glazen vaten en de 

 tusschenruimte was gevuld met verschillend gekleurd water. Van boven was 

 alles bedekt met dik bordpapier. De resultaten waren dezelfde als bij de 

 eieren van Rana esculenta , Salmo trutta en Lymnaea stagnalis. Het gele 

 licht nadert het meest tot het witte en , in tegenspraak met des schrijvers 

 vroegere uitkomsten , vertraagden het roode- en groene licht de ontwikkeling 



