30 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



ontstane aan de bacteriën vijandige stof, zooals chauveau meent, of eer- 

 der eene uitputting en vernietiging van voor de bacteriën gunstige stoffen, of 

 eindelijk misschien beide , — daarover kunnen de opinien uiteenloopen. (Compt. 

 rend. Tom. XCI, pag. 531.) D. L. 



Een RMnoceros-lijk in Siberië. — In 1877 werd het nog wel bewaarde 

 lijk van een Ehinoceros gevonden in liet noordoosten van Siberië , op 69° N. B. , 

 200 werst ten noorden van Werehojansk , aan de Byonlai, eene kleine rivier 

 die zich in de Jana uitstort. Het dier droeg eene dichte roodbruine haarbe- 

 kleeding. Daarvan is in 1879 de kop naar Petersburg in het museum van 

 het geographische gezelschap aangebracht. Deze is thans onderzocht en uit- 

 voerig beschreven , onder bijvoeging van photographische afbeeldingen , door 

 den heer leopold von schrenck , in de Mémoires de V Académie des Scien- 

 ces de St. Petersbourg, Sér. VII, T. XXVII, N° 7. Daaruit blijkt dat de 

 thans gevonden Ehinoceros niet dezelfde soort is als Rhinoceros tichorinus 

 s. antiquitatis , waarvan men vroeger reeds overblijfselen had gevonden en in 

 1771 een wel bewaard lijk aan de Wilni , in Siberië. Het thans gevonden dier 

 behoort tot Rhinoceros Merclcii jaeg. , waarvan men tot dusver slechts over- 

 blijfselen uit westelijk Europa kende. Rhinoceros Mercltii naderde in som- 

 mige opzichten tot Rhinoceros tichorinus, in andere tot de hedendaagsche 

 rhinocerossen. 



Volgens den schrijver bedraagt tegenwoordig de gemiddelde jaarlijksche 

 temperatuur van het gebied waar het lijk gevonden is —17" C. , de gemid- 

 delde temperatuur in Januari — 48° C. en het gemeten minimum — 63°, 2'. 

 Alleen in de maanden Juni — September zijn de gemiddelde temperaturen posi- 

 tief; dan bedraagt zelfs het gemeten maximum 30°, 1', zoodat het verschil 

 tusschen maximum en minimum 93°, 3' bedraagt. 



Uit het maaksel der wel bewaarde lippen besluit von schrenck dat het 

 dier zich ook met laag groeiende kruiden kon voeden , en dat het dus zich 

 ook buiten de boomgrens kon ophouden. 



De omstandigheid dat in de openingen aan den kop geen spoor van daarin 

 gedrongen aarde of slib voorhanden is , leidt von schrenck tot het besluit, 

 dat het plompe zware dier niet in een weeken , moerassigen bodem gezakt is 

 en daar den dood heeft gevonden, maar door inzinking in de sneeuw, waar- 

 door het gestikt is en waarin zijn lijk, ook door latere overdekking met 

 nieuwe sneeuw- en ijslagcn , aan de verrotting is onttrokken geworden. 



hg. 



