WETENSCHAPPELIJK RT.TLLAT). 63 



PHYSIOLOGIE. 



Verrichting van de onderste schuinsche oogspier. — Er heerscht onder de 

 physiologen verschil omtrent die verrichting, welk verschil niet kan beslist 

 worden noch door elektriseering , noch door willekeurige contractie van die 

 spier. De laatste is den mensch onmogelijk , de eerste geeft geen resultaat , 

 omdat de spier te nauw met de andere oogspieren verbonden is. Zoo men 

 eehter een individu aantrof , bij wien alle oogspieren , met uitzondering van 

 de twee schuinsche , verlamd waren , — een geval dat zich wel uiterst zelden zal 

 voordoen , omdat de onderste schuinsche oogspier zijne beweegzenuwen ontvangt 

 van hetzelfde zenuwpaar als de bovenste , onderste en rechte oogspieren , — 

 dan zou men uit de waargenomen bewegingen van het oog omtrent de wer- 

 king van de onderste of kleine schuinsche oogspier een besluit kunnen trekken. 

 Fano nu heeft zulk een geval waargenomen bij een kind van twaalf jaar , 

 en de slotsom , waartoe hij gekomen is , is deze , dat de bedoelde spier eerst 

 den oogbol eene rotatiebeweging om zijn anteroposterieuren as doet ondergaan , 

 zoodat het boveneind van den vertikalen diameter der cornea van boven naar 

 beneden en van binnen naar buiten bewogen wordt ; — en vervolgens , bij 

 voortgezette inspanning , de pupil binnenwaarts keert. Het resultaat van die 

 beide bewegingen is het naar binnen keeren van de pupil en hare draaiing 

 om hare anteroposterieure as , zonder haar , in haar geheel , noch naar boven 

 noch naar beneden te bewegen. Voor de nadere uiteenzetting en toelichting 

 hiervan verwijzen wij naar het oorspronkelijke (Compt. rend. Tom. XCII , 

 pag. 44). D. L. 



DIERKUNDE. 



Reukorganen der insekten. — Dat , zoo niet alle , toch zeer vele insekten 

 reukvermogen bezitten is bekend, als ook dat verscheidene onderzoekingen 

 omtrent den zetel van dit vermogen daarvoor de sprieten hebben aangewezen. 

 Nadere onderzoekingen van den heer gustav ranser bij een groot aantal 

 insekten uit verschillende orden hebben dit bevestigd. Volgens hem bestaat de 

 reuktoestel uit de volgende deelen : 1° een sterke zenuw, die, uit de hersenen 

 ontspringende, door de spriet loopt en takjes afgeeft aan 2" de percipieerende 

 eindtoestellen , die bestaan uit staafjes-cellen welke zich uit de hypodermis- 

 cellen gevormd hebben en bevat zijn in 3° met een weiachtig vocht gevulde 

 groefjes of kegels, die als uitstulpingen van de epidermis te beschouwen zijn. 



Het schijnt dat het reukvermogen in rechte verhouding staat tot het getal 

 dezer groefjes of kegels. Zoo vond hanser dat Sarcophaga camaria CO— 80 



