70 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



bij zekere kleine , hoogstens 0,43 M. lange alen , niet zeer groote oogen. (Ibid. 

 1875, bladz. 53), en iets later bevestigde dareste de waarneming van syrski. 

 Hij vond de mannelijke alen alleen bij eene variëteit , welke in Frankrijk onder 

 den naam van anguille pimpeneau of pimperneau bekend is , en alleen zich 

 ophoudt aan de monden der rivieren dicht bij zee. Enkele malen vindt men 

 ook vrouwelijke alen van die verscheidenheid (Ibid. 1876, blad. 28). — Ch. bobin 

 bevestigt nu, dat al de met dien naam aangeduide alen, op enkele zeldzame 

 uitzonderingen na , mannetjes zijn. Zij worden niet langer dan 0.45 M. , be- 

 zitten groote en uitpuilende oogen , een korten en platten bek , een dun , cylin- 

 dervormig lichaam met een zwarten rug, en borstvinnen die iets grooter zijn 

 dan bij de rivieralen. Zij leven in de brakke monden der rivieren, in brakke 

 moerassen enz. , en slechts zelden vindt men er een onder de rivier- of zoet- 

 wateralen, die allen vrouwelijk zijn. Ten aanzien van de ontleedkundige bij- 

 zonderheden verwijzen wij naar het oorspronkelijke (Compt. rend. Tom XCII, 

 pag. 378). D. l. 



Schedel van Ursus arctos gevonden bij de schedels van U. spelaeas. — In 



de grot van Lherm bij Foix, dep. de 1'Ariège, vindt men talrijke overblijf- 

 selen van Felis spelaea , Hyaena spelaea , Rhinoceros , Cervus enz. en vooral 

 van Ursus spelaeus ; het aantal schedels van dit laatste dier, dat daar sedert 

 20 jaren gevonden is , kan op niet minder dan honderd worden begroot , waar- 

 van de voornaamste zich in het museum te Toulouse of in de verzameling van 

 filhol bevinden. De eigenaardigheden van de schedels van dezen beer zijn 

 zeer standvastig, de variatiën daarvan gering, en zelfs de meest gewijzigde 

 schedel vorm heeft volstrekt geen overeenkomst met die van den U. arctos van 

 den tegenwoordigen tijd. Van des te meer belang, zegt h. filhol, aan wien 

 wij dit artikel ontleenen, is het dus, dat marty in diezelfde grot een vol- 

 ledigen schedel gevonden heeft, met 6 tanden achter eiken hoektand in plaats 

 van 3 , zooals bij U. spelaeus , en verder in elk opzicht geheel met den 

 schedel van den hedendaagschen ü. arctos overeenkomende. Dit dier kan geen 

 voortbrengsel zijn van de variatiën van U. spelaeus die tegelijkertijd leefde, 

 want er is geen spoor van tusschen vormen gevonden. Men heeft dus recht om 

 te vragen of de meening, dat U. arctos afstamt van U. spelaeus, wel juist 

 is. De ontdekking te Lherm doet filhol eerder vooronderstellen , dat U. arctos 

 't eerst in veel noordelijker streken is verschenen , misschien in Noord- Amerika, 

 van daar zich langzamerhand meer zuidwaarts heeft uitgebreid , en zich , in 

 Frankrijk , voor U. spelaeus in de plaats heeft gesteld. — Marty heeft in 

 de grot van Lherm nog een anderen berenschedel ontdekt, die zeer kort, 



