WETENSCHAPPELIJK BIJ BLAD. 95 



in het os sacrnm eene holte die op het bestaan van eene dergelijke aanzwelling 

 wijst , doch nergens in eene dergelijke mate als bij Stegosaums. Of hij echter 

 recht heeft daaruit te besluiten dat die holte geheel met zenuwzelfstandigheid 

 gevuld was en dat derhalve het achterste zenuwcentrum het voorste eenige 

 malen in grootte overtrof, valt nog te betwijfelen. [American Journ. of Science, 

 Febr. 1881 , p. 167). hg. 



Geluidmakende mieren. — In Nature Vol. XXII p. 583 verscheen een brief 

 van den heer peal over mieren die geluid maken ; thans bevestigt de heer 

 o. h. forbes , die zich op dit oogenblik in zuidelijk Sumatra ophoudt , in 

 hetzelfde tijdschrift, vol. XXIV p. 101, het bestaan van zulke geluidmakende 

 mieren. Dit vermogen nam hij het eerst waar bij eene soort van Polyrachis , 

 eene mier die hare papierachtige nesten onder bamboesbladeren bouwt. Het 

 geluid , dat veel heeft van het gekletter , teweeg gebracht door een harden regen , 

 wordt veroorzaakt door dat het insekt een reeks van tikjes op het blad maakt , 

 waartoe het zich zoowel van zijn kop als van zijn omgebogen achterlijf bedient. 



Later vond hij op Sumatra nog een grootere bruine soort van mier , die een 

 dergelijk geluid als van vallenden regen maakt , dat op grooten afstand kan 

 gehoord worden. Hetgeen hem hierbij bijzonder trof, was de gelijktijdigheid waar- 

 mede de mieren dit geluid maken. Zij waren verspreid over eene ruimte van 

 omstreeks twee ellen in doorsnede , gevormd door den stam , de takken en 

 bladeren van een omgevallen boom , en zoo dat zij onmogelijk elkander zien 

 konden ; toch begon het tikken door allen op hetzelfde oogenblik en hield ook 

 weder op hetzelfde oogenblik op, om na eenige seconden op nieuw te begin- 

 nen. De tusschentijden van rust waren nagenoeg van gelijke lengte, en of- 

 schoon de enkele mieren niet gelijktijdig aansloegen , zoodat een soort van 

 muziekale' toon door elke groep werd voortgebracht, zoo was toch het begin 

 en het einde van die muziekale uitvoeringen telkens volkomen gelijktijdig. 



HG. 



Hondsdolheid. — pasteur heeft met zijne medewerkers chamberland , 

 roux en thuillier onderzoekingen omtrent het vergift van deze ziekte inge- 

 steld. Dat dit in het speeksel voorhanden is, is bekend. Daarentegen heeft 

 de inenting met bloed van dolle honden geen uitwerking gehad , ten minste 

 tot dusver. De vraag rees of het gift ook voorhanden kon zijn in het centraal 

 zenuwstelsel. Bovengenoemde onderzoekers nu hadden honden getrepaneerd en 

 de hersenen geinoculeerd met hersenzelfstandigheid van een dollen hond. Alle 

 geinoculeerden honden zijn dol geworden. De eerste verschijnselen openbaarden 



