— 47 — 



Maar een edeier taak wacht den jager, wanneer hij de vruchtbare 

 zuidelijke provinciën Schoonen en Bohus-lan verlaat, om naar het 

 wilde Werintland te dwalen. Hier in het uitgestrekte Finskog 

 (rinuebosch) huist de wolf (mr^) , die des winters, door feilen hon- 

 ger woedend geworden, met troepen van vijftien tot twintig de 

 schaapskooi] en overvalt en bij donkere winternachten tot in de voor- 

 steden van Stockholm gezien wordt. In die woestenijen begint ook 

 het regtsgebiöd van den ruigen beer {bjorn)\ niet het vadsige dier 

 dat op de kermissen in vroeger tijd zijne kunsten vertoonde, maar 

 een harige reus, die vlug en met ontzettende kracht begaafd, met 

 éénen slag een os doodt en hem weg draagt, en een' matigen den- 

 neboom door midden breekt om zich eene schuilplaats te bouwen. 

 Geen paard kan hem ontrennen; met geweldige sprongen haalt hij 

 het in, grijpt het bij den hals en, hem hevige slagen toebrengend, 

 tracht hij met de achterklaauwen een boom te vatten om den loop te 

 stuiten. Wanneer hem dit gelukt, dan is het slagtoffer spoedig op 

 den grond geworpen en verscheurd; dikwerf worden m deze wor- 

 steling denneboomen met wortel en al uit den grond gerukt. 



De beer valt altijd van voren aan en gebruikt daartoe bij de 

 dieren de klaauwen, bij den mensch de tanden. Hij zal den jager 

 zelden het eerst aanranden, maar gesard, gewond of misgeschoten 

 schudt hij zijne slaperigheid af , de bruine oogen schieten vuur, de 

 nekharen rijzen omhoog, en, zich in volle lengte op de achterbee- 

 nen oprigtend, nadert hij met opgeheven klaauwen zijnen vijand 

 om hem in zijne vreesselijke omhelzing als tusschen ijzeren armen 

 te vatten , en hem het hoofd met de tanden te verbrijzelen. 



Evenwel is de beer uit den aard niet bloeddorstig, en verschilt 

 hierin zeer van den leeuw of den tijger. Zijn gewoon voedsel 

 bestaat in braambessen, aardbeijen en mieren. Hij eet ook koren 

 en kan groote verwoestingen in de graanakkers aanrigten, waar hij, 

 op de achterbeeiien zittend, met de voorklaauwen zoo ver hij rei- 

 ken kan de halmen zamen buigt en de aren eet. Oude finsche 

 jagers hebben mij verzekerd, dat de jonge beer jaren lang in de 

 nabijheid der kudde leven kan zonder schade te doen, wanneer hij 

 niet door de koeijen zelf aangevallen wordt. Gewoonlijk echter , 



