— 48 — 



wanneer de beer toevallig in hunne nabijheid rondwandelt, volgen 

 zij hem met loeijen, tot dat lieni die muziek verveelt en hij, zich 

 omdraaijend, van ziine kracht gebruikt maakt, de luidruchtigste 

 uit den hoop neêrrukt en verscheurt. Heeft de beer eenmaal 

 bloed geproefd, dan wordt hij zeer vernielend; hij kan in vieren- 

 twintig uren eene koe verteren, en de slagting die hij onder de 

 kudden aanrigt,die des zomers in vrijheid in de bosschen weiden, 

 doet den boeren de haren te berge rijzen. 



Gelukkig vo: r den veehouder , dat aan die vraatzucht paal en 

 perk gesteld wordt door den winterslaap. Tegen het einde van de 

 maand October houdt de beer raet eten op, de darmen worden le- 

 dig en krimpen in , en de opening des endeldarms sluit zich met 

 hetgeen de jager tajipen noemt, bestaande uit de overblijfselen van 

 het laatste voedsel: graan of dennebladereri. Het dier wordt nu 

 loom en krachteloos, houdt zich schuil en trekt in het begin van 

 November, bij het vallen der sneeuw, noordwaarts naar zijn win- 

 teriiol {lak)., dat tusschen granietblokken , met gebroken dennenstam- 

 men gedekt en met mos gevuld, verborgen ligt. Hier vlijt hij 

 zich neer, laat zich ondersneeuwen en valt weldra in den winter- 

 slaap, die zes maanden duurt, l) 



De beerenjagers, die de plaats waar hij zich des zomers het laatst 

 vertoond heeft bemerken , wachten de eerste sneeuw af, die in kor- 

 ten tijd digt genoeg valt om den grond moeijelijk begaanbaar te 

 maken , zoodat de schieën den voetganger te hulp moeten komen. Zij 

 volgen nu, gewoonlijk drie in getal, uren, soms dagen lang het 

 breede spoor vau hunnen vijand , zoo lang dit regtuit gaat. Ver- 

 laat het spoor de regte lijn , hetgeen aanduidt dat de beer be- 

 gon te ramen (links en regts te loopen), dan staan zij stil, daar 

 dit het teeken is, dat het dier de plaats opzocht, door hem reeds 

 vroeger tot winterleger uitgekozen, en in wier onmiddelijke nabij- 

 heid hij gekomen is. De jagers glijden nu op hunne schieën, in 



1) De ondervinding bevestigt tem volle het daarotatrent medegedeelde in het belang- 

 rijke opstel van prof. hartinq: "Het sluimerende leven,'" voorkomende in den jaar- 

 gang 1854 van dit Tijdschrift. 



