— 5-2 ^ 



op alle jagtondernemingeii vergezelde, op weg o»n het dier te zoe- 

 ken. Beiden worstelden zich in het digte dennebosch, tusschen de 

 rotsblokken en boomstammen door, en verloren elkander spoedig 

 uit het oog door de schemering van den winterdag en de digt- 

 heid der opeengepakte stammen. Plotseling staat lloyd voor het 

 hol, waaruit de beer, die hem reeds lang vernomen heeft, tevoor- 

 schijn springt, op de achterpooteu zich oprigt, en luid brullend 

 met omhoog geheven klaauwen hem aanvalt. Den hran spannen, 

 de buks aanleggen en afdrukken is het werk van een oogenblik; 

 maar de ontplofte capsule deelt het vuur niet onmiddelijk aan de 

 lading mede, de kogel mist het doel, en, hoewel de jager tot zijne 

 verdediging het dier den loop diep in den muil steekt, is hij in 

 een ommezien achterover geworpen, en voelt zich door een beet, 

 die hem een raauwen gil afperst, de huid van den schedel ge- 

 scheurd. Met bewoiideringswaardige zelfbeheersching verduurt de 

 jager de smart, houdt den adem in en blijft roerloos liggen, ter- 

 wijl het bloed hem tappelings over het gelaat stroomt. De beer 

 buigt zicii over hem heen, alsof hij het angstig hartkloppen be- 

 spieden wil , beruikt en draait hem om , maar i.loyu houdt zich 

 dood, en het roofdier, in plaats van zich te verwijderen , gaat gerust 

 naast hem liggen en houdt de wacht. Dit duurde een tijdsverloop 

 dat als een jaar scheen, toen de Tin, die den roep van zijnen heer 

 gehoord had, door' de struiken aankroop, en den beer door het 

 hoofd schoot. 



James lloyd , die mij dit avontuur zelf verhaalde, toonde mij 

 met eene zekere zelfvoldoening den stalen loop zijner Manton-buks» 

 waar de tanden van het monster duidelijk in zigtbaar waren. 



AVanneer in December de orkanen en sneeuwstormen uitgewoed 

 hebben, begint een tijdperk van kalmte en rust, die den winter in 

 het Noorden tot een der aangenaamste saizoenen maakt. Aan den 

 helderen hemel schitteren de sterren met tooverachtigen glans, de 



