— Se- 

 in de nabijheid eener hofstede zal de jager steeds verzekerd zijn 

 een gastvrij onthaal te vinden. VoJgaarne zal de odalbonderne 

 (adelboer), hoe trotsch hij ook zijn moge, den eikenhouten hoogze- 

 tel [and-vegi) ^)^ die bij de steenen kagchel staat, aan hem afstaan ; 

 het bestgebakken knachcbröd wordt hem voorgezet, met room en ge- 

 droogd schapenvleesch , des zomers afgewisseld door raauwe zalm 

 [graft lax) en de geurige aardbezie uit het bosch. In één woord, 

 zijne gastvrijheid kent geene grenzen, zoo lang de vreemdeling 

 zijne dochter niet het hof maakt. 



De dorpen in het noorden hebben overigens geene herbergen. De 

 predikant ten platten lande is gehouden den reiziger nachtverblijf te 

 verleenen , die zelf in zijn onderhoud moet voorzien. Daar vele dorpen 

 vereenigd slechts één leeraar bezitten , is de zwerver echter dikwerf aan 

 de herbergzaamheid van den boer overgelaten, die in Zweden veel 

 trouwhartiger en onbaatzuchtiger is dan in Noorwegen. Vooral in 

 de provincie Wermtland zal hij eenen gastvrijen volkstam vinden, 

 die van Pinschen oorsprong is en van de volkplanters afstamt, 

 welke zich voor ruim honderd vijftig jaren uit Finland hier neder 

 zetteden, op uitnoodiging van Karel IX, die, gedeeltelijk met hen, 

 Carlstad stichtte, en hun vele voorregten schonk. Zij zijn duide- 

 lijk kenbaar aan kleeding, taal, en krachtigen ligchaamsbonw, en 

 onderscheiden zich door avontuurlijken geest en matigheid van den 

 Zweedschen boer {bondé). 3) — Het zijn allen jagers en hunne liefde 

 voor dit bedrijf is zoo algemeen erkend, dat zij onmisbaar zijn bij 

 elke ernstige jagtonderneming. De vreemdeling laat zich altijd door 

 een paar van hen op zijne togten vergezellen, en gewoonlijk spelen 

 zij eene hoofdrol bij de geregelde drijfjagten [skall)^ die somwijlen 

 des zomers gehouden worden, wanneer een oude beer te vele ver- 

 woestingen aanrigt. 



ï) Van and, tegen en vegr., wand. Deze zetel, die dikwerf in de Sagaen der Edda 



o 



vermeld wordt, is nog in gebruik bij vele adellijke boereufamiliën {abo), en dient niet 

 zelden in Noorwegen tot geslacbts-register. Met runenschrift wordt dit alsdan in rug 



o 



en leuning gesneden. De titel abo, vooral in de provincie Halland gebruikelijk, is 

 waarschijnlijk het grondwoord geweest van: Frisiabones. 

 2) Het oude woord -bonde is naauw verwant met ons; bunder. 



