— ra- 

 de lippen te bewegen , misschien om haar geluk te wenschen met 

 hare voorspoedige bevalling, met het bezit van zulk een schoon 

 kind, en wie weet of zij er niet veel gelijkenis in vonden met zijn 

 vader! Allen zouden het jonge diertje wel hebben willen liefkozen; 

 maar zoodra zij de hand daartoe uitstrekten , werden zij voor hunne 

 onbescheidenheid gestraft door een klap met de poot van de moe- 

 der. Zij, die achter haar geplaatst waren, staken zeer zachtjes de 

 hand onder haren elleboog, en zoo gelukte het hun somwijlen, tot 

 hunne groote blijdschap, het jong aan te raken, zonder dat zij het 

 merkte, vooral wanneer zij bezig was een gesprek te voeren. Doch 

 weldra leerde hen eene nieuwe bestraffing, dat zij ontdekt waren, 

 en trokken zij haastig hunne hand terug. Vermoedelijk was de 

 wijfjes-baviaan wel bekend met de gebruiken van de apen-wereld, 

 en wist zij hare oplettendheid te verdeden tusschen hetgeen zij 

 aan haar gezelschap verschuldigd was en de zorgen voor haar kroost. 

 Nooit vertoonde zich hare teederheid voor haar kind beter, dan 

 toen dit, iets sterker geworden zijnde, zich in het klimmen tegen 

 het traliewerk van zijn hok begon te oefenen. Zij volgde het vol 

 angst met de oogen , plaatste zich er onder, de handen uitstrekken- 

 de om het te vangen wanneer het zich liet vallen , en toch moe- 

 digde zij het duidelijk aan om de proef te nemen van zijne ont- 

 luikende krachten. Met één woord , zij heeft niet opgehouden het 

 met de liefderijkste zorg te verplegen en te behoeden, zoo lang het 

 niet groot genoeg was om de hulp zijner moeder te ontberen." 



Hg. 



