— 88 — 



eene groote hoeveelheid koolzuren kalk, hetwelk een steenachtig 

 afzetsel achterlaat. Wat hij er dan verder van zegt, heldert dit 

 verschijnsel nader op. "Volgens de overlevering des lands," zegt 

 hij , "was er tot voor omstreeks vijftig jaren geen afloop voor het 

 water des meers, totdat de stam Schah-Servend twee openingen 

 maakte, om water tot de aan den voet des heuvels gelegene landerijen 

 af te leiden. Zoolang de stad bewoond was, zal men zich wel ge- 

 wacht hebben het water van dit meer te laten afloopen, omdat men 

 wel wist, dat het overal een steenachtig afzetsel achterliet. Maar 

 toen later de stad in verval gekomen was, zoo als ik geloof, in de 

 vijftiende of zestiende eeuw, moeten er eenige groote watergoten 

 of sleuven, hetzij dan bij toeval of met opzet, aan de westzijde van 

 het meertje geopend zijn geworden; want aan die zijde draagt de 

 bodem tusschen het meer en den buitensten omtrek des heuvels er 

 de duidelijkste sporen van , dat het water des meers er over heen 

 heeft gevloeid. De gansche oppervlakte des bodems is daar als ver- 

 steend ; en zoowel de tusschenmuur als de bastions, die, naar ik 

 geloof, reeds in puin lagen, toen deze overvloeijing een aanvang 

 nam, zijn geheel met een kalkachtig afzetsel bedekt, dat in groote 

 vlokken aan de steenblokken hangt , die aan de af helling des heuvels 

 verstrooid liggen. Deze steenblokken gelijken daardoor op de ver- 

 harde oppervlakte van de lava eens vulkaans. Dit geeft aan "die 

 steenmassas een zonderling aanzien, en het is naauwelijks denkbaar, 

 dat een honderdjarige vloed zoo iets zou hebben kunnen voort- 

 brengen. Tegenwoordig heeft het water maar twee afloopen ; de eene 

 bevindt zich aan den noordoostelijken hoek van het meer, waar het 

 water langzaam door eene kleine opening in den rotswand afvloeit, 

 zich dan langs de helling van den heuvel uitbreidt, en zoover het 

 loopt, een steenachtig afzetsel achterlaat, totdat het het vervallen 

 gedeelte des muurs aan de oostelijke zijde van de vesting bereikt. 

 Hier verzamelt het zich weder in een smal bed, vloeit langs eene 

 goot, die het zich zei ven gevormd heeft, om de ruïne van een 

 bastion heen en in eene kleine sloot, vanwaar het in de lager lig- 

 gende vlakte afvloeit. Slechts een klein gedeelte van het water be- 

 reikt dan, zoo als boven reeds is opgemerkt, de poort; en toen ik 



