— 94 ~ 



De geheele kalksteenformatie van Hammam-Mescoutine heeft aan 

 het water dier bronnen haar ontstaan te danken. Als dat water 

 door de hitte en sterke verdamping zijn koolzuur aan de lucht 

 afgeeft, ontstaat er eerst rondom den mond der bron eene kalklaag, 

 op welke met den tijd voortdurend nieuwe lagen zich nederzetten, 

 terwijl door het nederdruipende water de omtrek van de onderste 

 laag onophoudelijk vergroot wordt. Zoo ontstaat er langzamerhand 

 eeji kegel. Eindelijk komt er een tijd, dat de bron de kracht mist 

 om hooger dan tot den rand des kegels te stijgen; de aanzetting 

 der kalklagen heeft dan meer aan de binnenzijde plaats. De kegel 

 houdt dan op verder aan te groeijen en sluit zich eindelijk geheel 

 aan zyn top. Het water zoekt dan eenen anderen uitweg en doet 

 weldra in de nabijheid nieuwe kegels oprijzen. Daarom ziet men 

 hier kegels van verschillenden ouderdom : sommige, welker bron reeds 

 lang heeft opgehouden te vloeijen en waarvan de massa zoo hard 

 is geworden als graniet, andere uit welker kruin nog water of slechts 

 eenige damp uitstroomt, en wederom andere die nog slechts in het 

 begin hunner vorming zijn. De vorming dezer heuvels, die baudens 

 als bijna zonder voorbeeld beschouwde, is dus eigenlijk niets anders 

 dan eene eenvoudige incrustatie, waarvan de natuur ons vele voor- 

 beelden aan de hand geeft. En wat te Hammam-Mescoutine in het 

 klein wordt waargenomen , dat heeft de natuur in het groot in het 

 meer van Takht-i-Soleiman en den heuvel Zindan-i-Soleiman tot 

 stand gebragt. 



