— 106 — 



land en in onzen tijd nog bedreven, maar in stilte en met schaamte; 

 de eerste openlijk en als eene zaak, waarvoor geen mensch zich in 

 de negentiende eeuw behoeft te schamen. Even zoo min als het geloof 

 aan het "waarzeggen" uit koffijdik, kaartenbladen en wat niet al, 

 geheel is uitgeroeid kunnen worden , even min zal het geloof aan de 

 zoogenaamde dierlijk magnetische waarzeggerij uit slaapmutsen en 

 andere kleedingstukken , nu het eens overal vastgeworteld is, in de' 

 eerste eeuw nog kunnen worden weggevaagd. Toch is het, geloof 

 ik, de pligt van elkeen, die het wel meent met de verspreiding 

 van heldere denkbeelden aangaande de natuur en hare verschijnselen, 

 om het zijne toe te brengen ten einde dit geloof, als hij het al niet 

 kan doen verdwijnen^ toch als het eerste te doen verbannen in de 

 achterhoeken van ons volksbestaan. Ziedaar wat ik mij , voorleden 

 jaar en nu, ten doel stelde bij het schrijven van het voorgaande 

 en van dit stukje voor het Album der Natuur, en wat ik mij zal 

 blijven ten doel stellen, zoo lang geene daadzaken, onwraakbare en 

 door mij zelf aanschouwde daadzaken, mij hebben overtuigd dat ik 

 in mijne overtuiging dwaal of te ver ben gegaan. 



Wat dunkt u, lezer, zou ik kans'hebben dat dit spoedig geschiedde? 



H. Ln. 



