DE KEUEN ONZER HEIDEVELDEN. 



W. C. H. STARING. 



vXroeijen de keijen , welke op onze tegenwoordige en voormalige 

 heidevelden verspreid liggen, nog voortdurend , en zijn zij op de plaats, 

 waar men ze thans aantreft , ontstaan ? Velen gelooven dit vast. 

 Laat ons eens zien of hier welligt niet de schijn bedriegt en of het 

 aanwezig zijn dier keijen ook op eene andere wijze te verklaren is. 

 Alvorens echter dient er iets over dat groeijen gesproken te wor- 

 den, om daarna, met eenen langen aanloop, — te beginnen zelfs bij 

 de Alpen in Zwitserland, of nog veel verder van huis, — te handelen 

 over de waarschijnlijkheid van hun ontstaan op de tegenwoordige 

 plaats waar zij voorkomen, en over de mogelijkheid om dat voor- 

 komen op eene andere wijze te verklaren. 



Het is een tamelijk verspreid volksgeloof, dat de keijen , die op de 

 hooge zandgronden van Groningen, Eriesland, Drenthe, Overijssel, 

 Gelderland, Utrecht, Noord-Brabant, Limburg, Cleefsland en Gulik 

 in menigte gevonden worden, op de plaats zelve groeijen; niet wan- 

 neer ze aan de oppervlakte liggen , maar zoo lang zij nog geheel en 

 al onder het zand zijn bedolven, Aan de oppervlakte liggende, meestal 

 met mos begroeiden, althans enkele soorten, zelfs verweerd endoor 

 geringe aanwending van kracht uiteenvallende, hebben deze al te 

 zeer het uiterlijk van een dood ligchaam , hetwelk eerder afneemt dan 

 toeneemt, dan dat men ooit getwijfeld heeft aan het niet meer 

 toenemen in grootte van deze keijen. Maar onder den grond is het 

 immers iets anders? Daar past immers de verklaring van den 

 eenvoudigen boer even goed, als die van den geleerde; noch 

 de een noch de ander heeft hier deze werking der natuur kunnen 



^ 



