— 109 — ' 



bestanddeeleri dezer keijen zijn dus geenszins in Hun bereik voor- 

 handen, en althans zeker niet in genoegzame hoeveelheid, om deze 

 in grootte te kunnen doen toenemen. Buitendien kennen wij allen 

 de geweldig groote verscheidenheid onzer keijen, die voor een ge- 

 deelte veroorzaakt wordt door de grondbestanddeelen , waaruit zij 

 zijn zamengesteld. Allen liggen evenwel in hetzelfde zand, en zou 

 't nu niet eeiie ongerijmdheid zijn om te veronderstellen, dat die 

 verschillende keisoorten, vlak bij elkander liggende en onder vol- 

 maakt dezelfde omstandigheden, geheel andere bestanddeelen aan 

 dat zand ontleenden en daardoor in grootte aangroeiden? 



Niemand heeft daarenboven ooit, door meten of wegen , kunnen 

 aautoonen , dat een kei, gedurende een zeker tijdsverloop, in gewigt 

 is toegenomen; wat men daarvan ook mogt verhalen, altijd zal een 

 nader onderzoek bewijzen, dat die raeening slechts op eene onge- 

 gronde veronderstelling berust. Het is noodeloos om hierover langer 

 te spreken , en men mag als eene bewezene waarheid aannemen , dat 

 de keijen onzer heidevelden niet groeijen en ook niet kunnen groeijen. 



Om nu tot eene andere verklaring van het voorkomen dezer keijen 

 te geraken, dienen wij een natuurverschijnsel te onderzoeken, dat, 

 slechts oppervlakkig beschouwd , in geenen zamenhang schijnt te staan 

 met het eerstgenoemde, maar dat welligt den sleutel daarvan ople- 

 vert. Laten wij ten dien einde eerst nagaan , wat er op de toppen 

 der Alpen , in Zwitserland , gebeurt. 



Dat de dampkring kouder wordt, naarmate hij verder van de 

 oppervlakte der aarde verwijderd is, weten wij allen; alsmede dat 

 die koude op eene zekere hoogte het smelten van de sneeuw belet en 

 alzoo veroorzaakt, dat de toppen van gebergten, die zich boven die 

 hoogte verheffen, voortdurend met eeuwige sneeuw bedekt blijven. 

 Onder de evennachtslijn , op Java, bevindt zich dat punt op eene 

 hoogte van omstreeks 5500 ellen , in de Alpen van ruim 2500 ellen; 

 aan de Noordkaap, de uiterste noordelijke punt van Europa, daalt 

 liet tot op 750 ellen hoogte, terwijl het aan de polen bijna de 

 oppervlakte raakt. Op de plaatsen, die deze genoemde hoogten 

 nabij komen, smelt in den zomer des daags de sneeuw gedeeltelijk. 



