— 121 — * 



voor zeker aangenomen , en de theorie deed zulks reeds veronder- 

 stellen, dat er geene bron is zonder leembank. 



Het merkwaardigste en voor het onderzoek hunner herkomst meest 

 gewigtige bestanddeel der gronden, waarover wij handelen, is de 

 geweldig groote hoeveelheid keijen. Zeer zelden komen zij voor in 

 de vlakke zandgronden. In de heuvels liggen zij op eene hoogst 

 onregelmatige wijze verspreid, dan eens als groote opeenhoopingen 

 van grind, dat naauwelijks gehord behoeft te worden, om voor de 

 kunstwegen te dienen ; dan weder als groote keijen , welke bijna 

 eenen natuurlijken keiweg vormen; op eene andere plaats zijn 't 

 slechts enkele hier en daar in het zand verspreide steenbrokken ; 

 hier liggen de meesten aan de oppervlakte van den grond; ginds, 

 daarentegen , vindt men de keijen eerst op eene zekere diepte. Als 

 eenen vasten regel kan men alleen aannemen, dat zij in die heuvels 

 nimmer geheel ontbreken. 



Dikwijls hoort men de meening uiten, dat groote keijen en rots- 

 blokken het meest aan de oppervlakte van den grond voorkomen , 

 en niet zoozeer in de diepte. Vooreerst is het de vraag, of die 

 waarneming wel juist is. Aanzienlijke diepten bereikt men zelden 

 anders dan met putten , en hier wordt dan te weinig grond verplaatst, 

 om juis.t over de ligging der keijen te kunnen oordeelen. Op die 

 plaatsen daarentegen , waar men met groote uitgravingen diep in 

 deze heuvels is doorgedrongen, zooals voor den Rhijnspoorweg, heeft 

 men evenzeer in de diepte, als meer naar de oppervlakte, menig- 

 vuldige keijen en grind en ook zeer groote rotsblokken aangetroffen. 

 Dat er echter meestal eene laag keijen boven op den grond ligt, 

 valt niet te betwijfelen en moet aan dezelfde oorzaak toegeschreven 

 worden , die straks opgegeven is bij het verschijnsel der menigvul- 

 dige kleine keitjes op onze heidevelden , het wegspoelen namelijk van 

 het fijnere zand en het grind door den regen. Met elke regenbui , 

 die op dergelijk eenen heuvel neervalt, wordt er altijd eenig zand 

 weggevoerd; geen sterke onweersbui, geen piasregen stort naar be- 

 neden, of zelfs grind en kleine keijen spoelen er nederwaarts, en 

 dus is het niet te verwonderen dat, na duizende regenbuijen, 

 eindelijk alleen de grootere keijen afzonderlijk aan de oppervlakte 



