— 132 — 



ik haar zag. Altijd is dat groen mat en vaal. De getrouwste be- 

 geleiders van den Esparto zijn de Thijm [Thymus vulgaris) , eenige 

 Cistusplanten en geelbloeijende Bremsoorten , welke door haar ste- 

 kels voor den aanval van menschen en dieren beschut zijn. Niet- 

 tegenstaande de meestal groote droogte der Esparto-vlakten missen 

 zij toch geenszins eene bevolking van diereu. Verscheidene slak- 

 soorten schijnen zelfs hier bij voorkeur te leven. De prachtige 

 Helix lactea vond ik er niet zelden , ofschoon diep verborgen in 

 den digten schoot van de stijve bladeren der Esparto-bosjes. Nu en 

 dan ziet men eene hagedis in de doolhoven, die de verdiepingen 

 tusschen die bladen vormen, rondwandelen, en hier en daar sluipt 

 langzaam een luije kever voort. Ondur de steenen , zoo deze op de 

 dorre vlakte niet geheel ontbreken, loert de trage scorpioen en 

 houdt den verstoorder zijner rust dreigend zijn vergiftigen stekel 

 voor, door het smalle gelede achterlijf omhoog te krommen. Zel- 

 den zoekt hij te ontvlugten in zijn** onderaardschen gang, aan de ope- 

 ning waarvan hij doorgaans zit in eene kleine uitholling van den 

 met steenen bedekten bodem. Heb ik in Spanje, zelfs in de maand 

 Julij , overal slechts uiterst weinige vertegenwoordigers van het 

 schoone bonte volkje der vlinders ontmoet, op de Esparto-vlakten 

 ontbreken deze geheel en al. Ook geen vogel bouwt hier zijn nest, 

 waar hij te naauwernood een karig voedsel zoude kunnen vinden. 



Zoo is dan de Esparto-vlakte voor ons oog een geheel vreemd- 

 soortig verschijnsel; want onze heidevlakten vertoonen altijd eene 

 bekleeding met planten , al brengen deze ook weinig nut aan : — 

 vergroeide dennen, heide en talrijke zandplanten. 



In de plaats van dennen wordt de Esparto zeer dikwijls vergezeld 

 door vaak uitgestrekte groepen van eene altijd groene eiksoort, 

 Quercus 'ilex. Meestal wordt deze slechts zoo hoog, dat zij tot de 

 knie, zelden tot de borst reikt. Hare stijve, aan de randen ste- 

 kelig getande bladeren bedekken , wanneer zij na verscheidene jaren 

 oud geworden te zijn toch eindelijk afvallen, als eene dikke laag 

 van bruine, voor geene verrotting vatbare mumiën, den bodem, 

 waarin geen zaadkorrel en geen worm genoegzame vochtigheid vin- 

 den om te ontkiemen en in te leven. 



