- 149 - 



padden, die in de verschillende hoeken haar gepiep lieten hooren , 

 terwijl er een half dozijn vledermuizen om mijne legerstede rond- 

 vlogen. Nadat ik mijne handen met eau de Cologne gewasschen had, 

 ontkleedde ik mij ijlings en zonk in een diepen slaap, die echter 

 menigmaal gestoord werd door het afschuwelijk gehuil van eene 

 partij Jakhalzen, welke het huis omringden. Tegen vier ure inden 

 morgen , zou het mij eindelijk hebben kunnen gelukken eene onge- 

 stoorde rust te genieten : maar wat de dieren mij vroeger belet 

 hadden te genieten, zou mij thans door de menschen ontnomen 

 worden. Op dit uur heeft de parade met hare verdoovende muziek 

 en het aflossen der wachten plaats, en ik, die het onuitsprekelijk 

 genoegen heb, digt bij het plein te wonen, mag en kan dan aan 

 geen slaap meer denken.''' {Nederlander ^ 4 April, 1849.) 



Welke verandering ondergaat niet het ligchaam der Europëers in 

 de verzengde moerassige luchtstreken aan de oevers der Essequebo 

 of Demerary-vloed ! "Zijne frissche Europeesche gelaatskleur,'' zegt 

 sCHOMBUKGK, *'is , binnen 3 — 4 maanden, spoorloos verdwenen; 

 doch tevens ook die veerkracht van geest en vrolijkheid van het 

 gemoed , welke in Europa het gezellig verkeer zoo aangenaam ver- 

 levendigen. En aan hoe vele ziekten is de mensch niet in de tro- 

 pische gewesten onderhevig! Hoe velerlei huidziekten en onreinheid 

 vergiftigen het aanzijn der Indiaansche volkstammen ! Schombukgk 

 (I, p. 67 — 68) hangt ook daarvan een tafereel op, dat de lezer wei- 

 ligt te dezer plaatse liever niet zal willen vinden. Hij schenke mij de 

 beschrijving der gele koorts, der dysenterie, der pest, en der cho- 

 lera, welke, helaas, ook tot ons doorgedrongen is, genoegzaam om 

 ons een denkbeeld van hare verschrikkingen te geven , doch welke 

 wij hier nog verreweg niet in hare Oostersche kracht en algemeen- 

 heid gezien hebbben. Doch zoo ik al deze ramp, die met zoo 

 droevige herinneringen gepaard gaat, niet in al hare verschijn- 

 selen mag schetsen, ik mag, in verband met mijn onderwerp, her- 

 inneren aan de kracht van geest, aan den mannelijken moed en 

 aan de nooit afgematte menschlievende hulpvaardigheid , welke 

 onze geneesheeren nacht en dag bezielden, en Melke door vele men- 

 schenvrienden in die bange dagen zoo treffelijk ondersteund werd. 



