— 156 — 



men zich overtuigen, door of in een luchtbel naar boven te stijgen, 

 of door de kruinen der bergen te beklimmen. 



In het eerste geval' neemt men echter eene geheel andere wet in 

 de daling van den warmtetoestand waar, dan in het laatste. De 

 bergen toch worden door de zonnestralen verwarmd en stralen 

 des nachts de ontvangene warmte weder gedeeltelijk uit; hierdoor 

 oefenen zij noodzakelijk invloed uit op de luchtlagen , waarin hunne 

 toppen reiken, en deze omstandigheid bestaat bij de opstijging in 

 den luchtbel niet. Maar ook op de genoemde verheffingen van de 

 aardkorst kan de wet der temperatuursafneming niet overal gelijk 

 zijn. De invloed, dien hare verwarming op de boven haar zwevende 

 luchtlagen heeft, zal des te grooter zijn, naar mate de bergmassa 

 meer uitgebreid is. Een geheel afzonderlijke berg toch , of wel een 

 kam van bergen , kan het hoog gelegene gebied des atmcspheers 

 niet aanzienlijk verwarmen, dewijl de winden elk oogenblik koude 

 lucht langs de geïsoleerde toppen heen voeren; terwijl eene uit- 

 gestrekte bergvlakte ddirom een gewigtigen invloed op de verwar- 

 ming van de hooger liggende luchtmassa hebben kan, dewijl de 

 stralen der zon, die in de dunne, boven die vlakte zich bevindende, 

 lucht weinig van hunne warmte hebben verloren , de bergvlakte 

 sterk verhitten. 



Is het nu waar, en dit valt na het boven gezegde niet te be- 

 twijfelen, dat bij toenemende verwijdering van de aardoppervlakte, 

 of verheffing boven de oppervlakte der zee, de temperatuur gestadig 

 daalt — welke daling voNHUMBOLDïin de Andesketen der keerkrings- 

 gewesten, gemiddeld 1 graad bevond te zijn op elke 576 voet rijzing — 

 dan moeten er plaatsen op de bergtoppen gevonden worden , die 

 gestadig aan zulk eene koude zijn blootgesteld, dat de dampen, 

 die uit den atmospheer nederslaan , niet meer vloeibaar kunnen zijn, 

 maar bestendig als sneeuw, dat is in vasten toestand, moeten wor- 

 den nedergelegd. De hoogte , waarop die verandering der vochten , 

 over de verschillende deelen der aarde, plaats grijpt, maakt een, 

 door de natuur zelve gevormd, gebogen vlak uit, en wordt de sneemv- 

 grens genoemd. Men verbeelde zich dus, dat dit vlak de aarde als 

 in zich sluit,- gelijk de schaal van het ei het dojer; dit denkbeel- 



