— 157 — 



dige vlak verheft zich onder den aequator ongeveer 5000 el boven de 

 oppervlakte der zee, terwijl het bij toenemende verwijdering van den 

 evenaar, dat is bij wassende noordelijk^ of zuidelijke breedte, over 

 het algemeen meer en meer de aardkorst of liever de oppervlakte 

 der zee nadert. In het noordelijke halfrond nadert het, bij 70 

 tot 75° breedte, tot nabij de oppervlakte der zee, en doet zulks 

 in het zuidelijke reeds op 60°. 



Al wat nu boven het beschrevene vlak reikt, behoort tot het 

 eeuwigdurend sneeuwgehied. Men vatte dit evenwel niet zoo op, 

 alsof dit vlak, die sneeuwgrens, eeiie geheel etfene , gladde schaal zou 

 uitmaken; niets minder dan dat; wanneer wij er ons op konden 

 verplaatsen, ons naar alle hemelstreken heen bewegen, zouden wij 

 zonderlinge verdiepingen en verhoogingen er in ontdekken. De 

 sneeuwgrens zou, op denzelfden afstand van den aequator, hier dalen, 

 dadr rijzen, al naarmate plaatselijke omstandigheden daarop inwerken. 

 Bij voorbeeld in oorden van aanzienlijke breedte, alwaar de zon- 

 nestralen derhalve zeer schuins invallen, en men dus de sneeuwgrens 

 digt bij het oppervlak der zee zou verwachten , zou men toch de 

 sneeuw nog op vrij groote hoogte, ten gevolge van den langen 

 duur der zomerdagen, zien wegsmelten; van daar dan ook, dat men 

 nog geene plaatsen op de aarde heeft gevonden, waar de sneeuw- 

 grens in waarheid op de oppervlakte der zee nederligt, met andere 

 woorden, alwaar op die hoogte de sneeuw niet gedeeltelijk ontdooit. 

 Be sneeuwgrens levindt zich immers altijd daar ^ waar de winter- 

 sneeuw door de zomerwarmte nog even gesmolten wordt ^ waar alzoo 

 de uitwendig medegedeelde warmte gelijk is aan die, welke de sneeuw- 

 laag tot hare ontdooijing noodig heeft. De onderste grens der altoos 

 durende sneeuw is de zomergrens der sneeuwlijn. Het schijnt, dat 

 over de geheele aarde de hoogte, waarop de genoemde verhouding 

 in de warmte plaatst grijpt, verreweg die overtreft, waarop de ge- 

 middelde jaarlijksche warmte 0° is, en meer overeenkomt met 

 die, waarbij de gemiddelde zomerwar^nie 0° teeken t. "Het ver- 

 melde verschijnsel is zeer zamengesteld," zegt von humboi.dt "en 

 is in het algemeen van de verhoudingen der temperatuur, der vochtig- 

 heid en van de gedaante der bergen afhankelijk," 



11^ 



