— 159 — 



liggende strooken, is er geene , die zoozeer van de anderen ver- 

 schilt, zoo scherp van die anderen is afgescheiden, als die van de 

 altijddurende sneeuw. Terwijl velden en bosschen , alpenweiden en 

 rotsen menigwerf in elkander smelten en in elkanders gebied grijpen, 

 vertoont zich in de verte de sneeuwgrens als eene scherpe lijn, die 

 terwijl zij zich horizontaal langs de bergen uitstrekt, alle hoogere 

 kammen en toppen als tot eene afzonderlijke wereld afsluit. Beneden 

 deze lijn is leven en afwisseling kenbaar; de bekleediug des aard- 

 bodems wisselt met de jaargetijden af; planten en dieren ontwik- 

 kelen zich voorspoedig, en zelfs aan de randen der sneeuwgrens 

 zijn weinige dagen voldoende, om een eentoonig sneeuwveld in een 

 bekoorlijk grastapijt te herscheppen. Boven de genoemde lijn daar- 

 entegen zetelt een eeuwige onverstoorbare winter ; de geheele natuur 

 draagt daar den stempel des doods; de akelige stilte en eentoonig- 

 heid worden slechts nu en dan afgebroken door het gebulder van 

 den storm of het stuiven der sneeuw. Daar liggen zomer en winter 

 in elkanders onmiddellijke nabijheid, terwijl in de lager gelegene 

 landen aan die jaargetijden door lente en herfst een zachte over- 

 gang is aangewezen. — Dringt men evenwel door de dwarsdalen 

 in het hart van het hoofdgebergte door, zoo valt de scherpe regel- 

 matige afscheiding weg, die uit de verte gezien onze aandacht trok ; 

 men ziet de scheidingslijn der sneeuw , langs de steenrotsen en weiden , 

 hier lager van de hellingen afdalen, daar hooger op terugwijken, 

 al naar de ligging of plaatselijke gesteldheid dit toestaat. Vaii het 

 voorjaar tot aan het begin van den herfst trekt zich de sneeuw, onder 

 den voortdurenden invloed der zonnewarmte en der zoele winden, 

 meer naar het middelpunt , dat is naar de hoogst gelegene deelen 

 terug, en de ligging en vorm der sneeuwlijn wisselt van jaar tot jaar , 

 naar gelang der hoeveelheid nedergelegde sneeuw, en de temperatuur 

 der zomermaanden, af; want altijd wijst die lijn de grens aan, tot 

 welke de voorafgegane warmte in staat was , om de vochten , die in het 

 koude jaargetijde in vasten toestand zijn nedergelegd , te smelten. 

 Men leide uit de gegevene beschrijving niet af, dat met de sneeuw- 

 grens het gebied van het bestendige ijs is afgesloten , — dat het 

 niet lager reikt. Begeeft men zich toch uit de valleijen opwaarts 



