— 168 — 



wijze van dalen, zijn achtergebleven. Vallen deze bekkens nu^in 

 het sneeuwgebied , zoo hoopt zich hierin de sneeuw sedert eeuwen 

 op, en daaruit groeit, even als eene kruipplant uit hare wortels, 

 de eigenlijke gletscher, door welke de onmetelijke sneeuwmassa een 

 natuurlijken uitweg vindt. Hieruit blijkt, dat elke gletscher uit 

 twee onafscheidelijk bij elkander behoorende hoofddeelen bestaat: 

 het bovenste is het bekken of keteldal , gevuld met eene 'zware, 

 zamengedrongene sneeuwmassa, die eene korrelachtige gedaante 

 heeft verkregen en onder den naam van Jirn of névé bekend is; 

 het onderste gedeelte is de ware gletscher, die niet meer lïwt sneeuw , 

 maar uit vast ijs is zamengesteld. Het eene deel is het réservoir , 

 de verzamelplaats der stof, die het andere, al voortschuivende, 

 ter oplossing afvoert. De scheidingslijn tusschen firn en gletscher 

 is de sneeuwgrens. In de poolgewesten schijnt men de firn te missen. 

 Waar het firnbekken ontbreekt, ontbreekt ook het materieel tot de 

 vorming van groote gletschers; de rijkdom vaii' het eene staat in 

 een naauw verband met de uitgebreidheid van het andere. Vandaar 

 het zwitsersche gezegde der landlieden: "een magere sneeuwberg 

 geeft g^&n vetten gletscher." Aan alleenstaande bergen toch vertoonen 

 zich slechts kleine rand-gletschers. ■ - ^'-jv- 



Somtijds groeijen de gletscherb ineen. Waar bergkloven of^^dtflieh, 

 die reeds gevormde gletschers bezitten , in elkander uitloopen , daar 

 ontstaat, uit de vele eind- en nevenaanstroomingen , een zamen- 

 gestelde gletscherstam , die, van yN%^Q zijne groote massa, langer 

 aan het smelten tegenstand biedt. Staan er daarentegen, bij de voor- 

 waartsche beweging van het ijs, klippen of rotspunten in den weg, 

 zoo verdeelt hij zich in verschillende armen , die somtijds van onde- 

 ren , dat is lager af, weder zamengroeijen. 



Men vergelijkt alzoo het uiterlijk aanzien van een-grooten glet- 

 scher niet ten onregte met dat van een hooggezwollencn , plotse- 

 ling verstijfden stroom. Hij windt zich, evenals deze, soms bij eene 

 breedte van duizende voeten, door alle krommingen van het t^al, 

 wordt door hinderpalen zijwaarts weggedrukt, versmalt of verbreedt 

 zich, overeenkomstig de wijdte van het dal; kortom hij kneedt zijne 

 gestalte geheel naar den toestand of naar de onregelmatigheden van 



