— 167 — . 



zien; maar even als de sneeuw, die bij zeer koud weder valt, uit 

 kleine, glinsterende naalden en sterretjes, of bij onweders uit kleine 

 korrels, die weder uit fijne ijsnaaldjes zijn zaraengesteld. Met zulke 

 fijnkorrelige, bi^jna poedervormige, drooge, zeer bewegelijke sneeuw, 

 zijn alle toppen en bergruggen, die niet al te steil zijn, bedekt; 

 zij breidt zich op die hoogten tot eentoonige velden uit, die men 

 slechts met moeite kan doorwaden, en die het oog door de ver- 

 blindende witheid onbeschrijfelijk vermoeijen. Die sneeuw ziet men 

 als zand van de rotsachtige hellingen afrollen, of als stofhoopen , 

 ten spel der winden, overal heen dwarrelen. Aanhoudende lucht- 

 stroomen maken de sneeuwvlakten eften , vullen alle diepten, of 

 drijven de sneeuw achter de rotsen, die haar beschermen, tot lang 

 uitgerekte banken, die ons aan onze duinen herinneren. De bewe- 

 gelijkheid is de voornaamste hinderpaal tegen eene te uitgebreide 

 ophooping, en bewerkt dan ook, dat de ruwe naakte rotsen door 

 die witte bekleeding kunnen heenboren. 



De sneeuw behoudt dien poedervorm gedurende het grootste ge- 

 deelte des jaars, maar in den zomer ziet men de oppervlakte meestal 

 met eene ijskorst bedekt, of het inwendige, zoo er nieuwe sneeuw 

 op deze korst valt, met dunne ijsblaadjes doortrokken. Men vindt 

 die ijskorsten tot op de grootste hoogten. Saussure vond ze zelfs 

 op den top van den Mont Blanc op 4800 el hoogte. Rendu wil die 

 ijswording uit regen verklaren; maar de zamenstelling van dat ijs 

 en de omstandigheid, dat men dit het meest vindt aan die zijde, 

 welke door de zon wordt bestraald, doet saussure de meer aanne- 

 melijke onderstelling uiten , dat de oorzaak in eene werkelijke 

 smelting moet worden gezocht , die niet zoo zeer door de warmte 

 der lucht , als door den onmiddelijken invloed der zonnestralen 

 plaats grijpt. Niet enkel de oppervlakte, maar ook het inwendige 

 der sneeuwmassa kan, door herhaald smelten, met water, en door 

 de opvolgende koude met ijs doordrongen worden. Desor ontmoette 

 bij het bestijgen van den Schreckhorn , op o500 el hoogte, groote 

 sneeuwvlakten , die geheel doorweekt waren , en het water in elke 

 verdieping te voorschijn deden treden. 



Het gebied der hooggelegene sneeuw gaat lager van lieverlede 



