— 178 ~ 



dalen , en waarbij alle levenswerkzaamheid der overige insektenwereld 

 geheel en al wordt onderdrukt. 



Uit het voorafgegane is reeds in ruime mate gebleken, dat de 

 doodsche stilte, de volkomene rust en algeheele verstijving, die bij 

 tusschenpoozen in de hoogste gewesten der Alpen heerscht, slechts 

 schijnbaar is. Ook hier is, zooals alom in het geschapene, eeuwig- 

 durende beweging. Dikwijls kenteekent deze zich door doordrin- 

 gende geluiden, die tengevolge van het barsten van het ijs worden 

 voortgebragt, of door het donderend geraas der sneeuw- of ijsstortin- 

 gen. Want verhoudt zich hetgletscherijs, onder den invloed van lang- 

 zaam en aanhoudend werkende oorzaken, als eene taaije, kneedbare 

 massa, die het vermogen schijnt te bezitten , om zich van lieverlede te 

 vervormen, tegen snel en geweldig werkende krachten verhoudt het 

 zich als eene karde, broo.ze stof; het plant, zonder van inwendigen 

 toestand te veranderen , drukkingen en schuddingen voort, en scheurt, 

 bij sterke spanning, volgens eene op die spanning loodregte rigting. 

 Kloven zijn dus in deze ijsvelden geene zeldzaamheid. Aan den 

 omtrek der grootste firnbekkens vindt men er, die volgens agassiz 

 300 el lengte, 20 el breedte en 80 el diepte hebben. Somtijds zijn 

 deze kloven gedeeltelijk met van de bergen gestorte, of door den 

 wind aangevoerde sneeuw bedekt, die kleine openingen heeft gelaten, 

 door welke men met levensgevaar in de diepten ziet, die door- 

 gaans op eene tooverachtige wijze met eene groenachtig blaauwe 

 kleur versierd zijn. De ijsJcloven, als zoodanig bij uitnemendheid, 

 zijn scheuren, die aan de te sterke spanning van het ijs haar aan- 

 wezen hebben te danken. Agassiz hoorde en zag deze, vergezeld 

 van een gekraak, gelijk aan dat van het afschieten van een aantal 

 geweren , tusschen zijne voeten zich vormen , en snel langs den glet- 

 scher voortloopen; de hevige schudding van den gletscher maakte 

 zijne gidsen en werklieden zoo bevreesd, dat zij hem in allerijl 

 ontvlugtten. Meestal ontstaan die scheuren door hindernissen in de 

 bedding des gletschers. Dikwijls toch wordt de beweging van het 

 voorste gedeelte der ijsmassa door ver wij ding of meerdere helling 

 van de bedding versneld , terwijl het hooger gelegene ijs in die snel- 

 heid niet aanstonds deelt; de gletscher moet dus daar scheuren 



