— 182 — 



eene kruin van bergpuin gekroond is. Na verloop van eenigen tijd 

 worden de dammen door de warmte steeds smaller en zwakker, de 

 steenen rollen er eindelijk af en hunne verheflSng herhaalt zich 

 nu daar, waar zij zijn nedergekomen. 



Tot die beschermende bedekkingen behooren ook de gletscher- 

 tafels\ (zie fig. 4). Hierdoor duidt men afzonderlijke steenblokken 



aan, die op ijspilaren rusten 

 van '2 tot 3 ellen hoogte, 

 even als het blad eener tafel 

 op haren voet. Het ontstaan 

 der gufferlijnen en gletscher- 

 tafels wordt op dezelfde wij- 

 ze verklaard. Tegen de zon- 

 nestralen beschut, blijft het 

 l'ir. 4. ijs onder den steen in stand , 



terwijl het van rondom wegsmelt; tot deze ontdooijing werkt de steen- 

 klomp zelf aanzienlijk mede, door de uitstraling en terugkaatsing der 

 warmte. Schlagintweit vond de dagelijksche daling van verschillende 

 gletschertafels 7 tot 8 streep, terwijl de omgelegene ijsvlakte 28 tot 

 30 streep zakte. De alzoo ontstane ijszuil wordt van tijd tot tijd 

 aan de zuidzijde door de zonnewarmte het sterkst uitgehold ; hierdoor 

 verliest de bovenlast eindelijk het evenwigt, en de steen stort aan 

 den zuidkant op het ijs neder. Het blok wordt nu van lieverlede 

 weder opgeheven , om op nieuw te vallen ; zoo wandelt het voort- 

 durend een weinig zuidwaarts. 



Kleine organische ligchamen of uit elkander geworpen aarde of 

 zand leveren een geheel ander verschijnsel op dan de steenbrokken. 

 Dewijl namelijk deze kleine voorwerpen de warmte sterk en spoedig ab- 

 sorberen , en zich derhalve meer verwarmen dan het gestadig op O 

 graden blijvende ijs, smelten zij de onderlaag gedeeltelijk weg, dalen 

 onder de ij sopper vlakte, en laten bij die inzinking eene geringe hol- 

 ligheid achter van 10 tot 20 streep diepte, die eene verwonderlijk 

 getrouwe afbeelding of een indruksel uitmaakt van den halm , het 

 blad , het insect , enz. dat op den bodem ligt. 



Uit alles wat er tot hiertoe over den toestand der gletschers 



