— 204 — 



die in tegengestelde rigting aan eenig ligchaam trekken , het in rust 

 laten , even zeker als diezelfde krachten , wanneer zij beide naar 

 denzelfden kant trokken, dat ligchaam met eene dubbele snelheid 

 zouden voortbewegen. Meer natuurkundige kennis wil ik voor het 

 volgende bij mijnen lezer niet vooronderstellen ; wat ik meer mogt ver- 

 langen zal ik zelf in de orde, waarin het mij voorkomt, ontwikkelen. 



Mij dunkt, mijne eischen heb ik niet hoog gesteld; maar hieruit 

 vloeit dan ook voort, dat ik hier en daar wel wat lang zal moeten 

 stilstaan bij eenvoudige zaken. Ik wil overigens eerlijk zijn , lezer ! 

 en u eenigzins nader met het wezen van dit stukje bekend maken ; 

 door den titel trok ik, mogelijk wel wat onbescheiden, een wissel 

 op eene kleine hoeveelheid zucht naar het vreemde, die ik bij 

 u vermoedde; doch mijn eigenlijk meer verwijderd doel was om, 

 zoo in het voorbijgaan, nog vrij wat meer met u te behandelen. 

 Alle proeven echter, waarvan sprake zal zijn, en die onder het 

 bereik van allen zullen liggen , zullen steeds en zonder onder- 

 scheid strekken tot bevestiging der groote waarheid, die ik als 

 titel neerschreef. En wat nu betreft de beteekenis dier proeven 

 en haren zamenhang met nog algemeener beschouwing: juist die 

 schijnstrijdigheid, die in de leer van het geluid zoo gemakkelijk 

 werd aangetoond en opgelost, wordt ook in de leer van het licht 

 eerst eenvoudig en klaar, wanneer men uitgaat van de onderstel- 

 ling, dat het licht — even als voor het geluid zal worden aange- 

 wezen — wordt gevormd door golvingen , en wel door golvingen , 

 die in eene overal aanwezige middenstof plaats hebben. Door 

 hare eenvoudigheid juist kwam die onderstelling zoo zeer in aanzien; 

 en hetgeen eerst slechts onderstelling mogt heeten, verhief zich tot 

 een natuurkundig beginsel, dat even zeker gaat als de leer der 

 algemeene zwaartekracht. 



Door de afleiding en regtstreeksche ontwikkeling van verrassende 

 voorbeelden , wilde ik daarom eene proeve nemen , in hoeverre het 

 mij mogt gelukken, de zoo moeijelijke theorie van het licht ineen 

 eenvoudig en kon het zijn behagelijk kleed voor te dragen. En 

 mogt ik dan, zeker niet zonder velerlei voorbereiding, den lezer 

 langs dezen weg hebben bekend gemaakt met de undulatie-theorie 



