— 208 — 



oppervlakte voordoet is slechts eene flaauwe uiting, een zwakke 

 weerklank van die snelle schommeling, die van het eene uiteinde 

 tot het andere en tot op eene aanmerkelijke diepte de gansche 

 watermassa doorloopt. Zeer schoon en eenvoudig werd dit bewezen 

 door de gebroeders weber, twee duitsche geleerden. Zij namen Avater , 

 waarin kleine stofjes zweefden, en bragten het in een bak met gla- 

 zen wanden. De een maakte aan het eene uiteinde golfjes en de 

 ander lette ergens met een vergrootglas op de beweging van zulk 

 een stofje, en zoo vonden zij dat elk stofje tot op eene zeer aanmerke- 

 lijke diepte onder de oppervlakte eene snelle trilling maakte en eene 

 soort van klein cirkeltje beschreef voor elk bijna onmeetbaar golfje dat 

 daarover heenging; en of men nu de beweging van zulk een stofje 

 of van een eigenlijk waterdeeltje waarnam, dat zal wel hetzelfde zijn. 



Die kleine slingering der deeltjes noemt men trilling — ik heb 

 het woord reeds gebezigd — en de vervorming of doorbuiging, 

 welke zich over de oppervlakte voortplant , noemt men golving. Men 

 ziet wel in dat, nu de trilling zich tot eene groote diepte uit- 

 strekt , hier ook even goed zou kunnen worden gesproken van eene 

 golving van de geheele vloeibare massa. Men zal uit het aange- 

 voerde ook reeds hebben opgemaakt, dat elke golf, elke berg, zich 

 eigenlijk eerst vormt uit het water, dat hij vindt op de plaats waar 

 hij aankomt en dan, wanneer hij verder gaat, dat water weer 

 achterlaat. Ten overvloede zal men zich hiervan op de volgende 

 wijze zeer gemakkelijk kunnen overtuigen: men werpe een stukje 

 hout op de oppervlakte waarop zich onze kringen voortplanten, dan 

 moet dit blijkbaar alle bewegingen van het water volgen , en dan 

 ziet men het wel op en neer gaan voor eiken kring die voorbij gaat, 

 maar overigens blijft het rustig op zijne plaats. 



Diezelfde trillende bewegingen der kleinste deeltjes, welke hier 

 zulke onaanzienlijke kringetjes voortbrengen , zijn ook de zamen- 

 stellende elementen van die kolossale baren , welke op de opene 

 zee door den wind opgejaagd en voortgestuwd zulk eene ontzagge- 

 lijke grootte bereiken. De grootte der golven , die op eenige water- 

 massa kunnen worden opgewekt, wordt geheel beperkt door de diepte , 

 tot welke het water zich uitstrekt; daarom kunnen wij zelfs met 



